پست ها

کوتاه ولی خواندنی در مورد محمد بروجردی

کوتاه ولی خواندنی در مورد محمد بروجردی

مسیح کردستان؛ مردی که قلب‌ها را فتح کرد تا سرزمینش آزاد بماند

در تاریخ پربار دفاع مقدس و انقلاب اسلامی، نام‌های بزرگی می‌درخشند که هر کدام قطب‌نمای راه نسل‌های بعد از خود بوده‌اند. در میان این اسطوره‌ها، شهید محمد بروجردی (معروف به «مسیح کردستان») چهره‌ای متمایز، آرام، عمیق و در عین حال کوه استواری است که تاریخ این سرزمین هرگز خاطره‌ی فداکاری‌های او را از یاد نخواهد برد.

مردی که نه با زبان زور، بلکه با مهربانی، درایت، اخلاص و بصیرت بی‌نظیرش توانست گره‌های کور امنیتی غرب کشور را باز کند و در قلب مردم کُرد جادو کند.

1. تولد در آیینه‌ی صفا و اخلاص

محمد در سال 1333 در روستای «دره‌تیران» بروجرد چشم به جهان گشود. طفولیت او با سختی‌های معیشتی گذشت، اما سختی‌ها هرگز نتوانست غباری بر دل پاک و زلال او بنشاند. او از همان جوانی با مفاهیم انقلاب آشنا شد و با مبارزین پیوند خورد. روح انقلابی محمد، آمیخته با لطافت طبع و تواضعی ستودنی بود؛ ویژگی‌هایی که تا آخرین لحظه حیات پربرکتش او را همراهی کرد.

2. مسیح کردستان؛ فتح دل‌ها پیش از فتح شهرها

سال‌های ابتدایی انقلاب، کردستان صحنه‌ی بحران، درگیری و ناآرامی‌های گروهک‌های تجزیه‌طلب بود. مردم مظلوم این خطه میان آتش و دود گرفتار شده بودند. در این روزهای سخت و حساس، محمد بروجردی با هوشمندی دریافت که راه‌حل کردستان، نظامی محض نیست؛ راه‌حل، فرهنگی و انسانی است.

او پایه‌گذار سازمان پیشمرگان کُرد مسلمان شد. کاری که او کرد معجزه بود: تفنگ را به دست کسانی داد که پیش‌تر فریب خورده بودند، اما با رأفت اسلامی و صداقت بی‌حد و حصرش، آن‌ها را به مدافعان راستین وطن تبدیل کرد. لقب «مسیح کردستان» که توسط همرزمان و اهالی منطقه به او داده شد، گواهی بر همین دمیدن روح حیات، امید و برادری در کالبد این منطقه بحران‌زده بود.

3. آرامش در طوفان بحران‌ها

یکی از بارزترین ویژگی‌های شخصیتی شهید بروجردی، «آرامش فوق‌العاده‌اش در بحران‌ها» بود. در لحظاتی که همه دچار اضطراب یا تصمیمات هیجانی می‌شدند، او با لبخند، تمدد اعصاب و توکل عمیق به خدا، بهترین و عقلانی‌ترین تصمیم را می‌گرفت. فرماندهی بود که پیش از دیگران در خط مقدم خطر حاضر می‌شد، اما هرگز به دنبال نام، نشان، درجه و مقام نبود. تواضع او به گونه‌ای بود که گاهی همرزمان جدیدش تا مدت‌ها نمی‌دانستند او فرمانده ارشد منطقه است.

4. سرانجام؛ عروج در مسیر نور

سرانجام در 1 خرداد 1362، خودروی حامل محمد بروجردی در جاده‌ی مهاباد ـ نقده بر اثر انفجار مین به آرزوی دیرینه‌اش یعنی شهادت رسید. او در حالی به دیدار معبود شتافت که نه تنها امنیت و آرامش را به کردستان هدیه داده بود، بلکه الگویی جاودانه از «فرماندهی توأم با اخلاق و رأفت» را برای تاریخ سپاه پاسداران و دفاع مقدس به یادگار گذاشت.

چرا یاد شهید بروجردی امروز بیش از همیشه مهم است؟

در دنیای پرهیاهوی امروز که گاهی ارزش‌ها و مسیرها گم می‌شوند، مرور زندگی شهیدانی چون محمد بروجردی به ما یادآوری می‌کند که:

امنیت امروز حاصل خون مردانی است که از جان شیرین خود گذشتند تا حتی یک وجب از خاک این سرزمین به دست بیگانه نیفتد.مدیریت واقعی با قلب‌ها کار دارد نه با بخشنامه‌ها؛ محبوبیتی که شهید بروجردی در دل مردم کردستان ایجاد کرد، درس بزرگی برای همه‌ی ماست.

یاد و نامش در دل تاریخ و قلب آزادگان جهان جاویدان باد. 🌿🕊️

0
1405/08/08
فدک و ماجرای آن چه بود؟

فدک و ماجرای آن چه بود؟

ماجرای فدک یکی از حساس‌ترین اتفاقات تاریخ صدر اسلام است. فدک سرزمینی آباد و پرمحصول در حوالی خیبر بود که پس از فتح خیبر، اهالی آن بدون جنگ و خون‌ریزی با پیامبر اکرم (ص) مصالحه کردند و بدین‌ترتیب بر اساس نص صریح قرآن کریم، به‌عنوان «فیء» و ملک اختصاصی رسول‌الله (ص) درآمد. پیامبر نیز در زمان حیات خود و به فرمان الهی در آیه «وَآتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ»، فدک را به دختر گرامی‌شان حضرت فاطمه زهرا (س) بخشیدند و این سرزمین سه سال قبل از رحلت پیامبر در تصرف و در اختیار حضرت زهرا (س) بود. اما تحولات پس از رحلت پیامبر (ص) و اقدام ناگهانی دستگاه خلافت در مصادره فدک، این موضوع را از یک معامله یا ملک شخصی خارج کرد و به محوری‌ترین چالش سیاسی، عقیدتی و تاریخی تبدیل ساخت.

در این متن به این سوالات پاسخ می‌دهیم که فدک چیست و ماجرای فدک چه بود؟ چرا مزار حضرت زهرا (س) مخفی است؟ در ادامه، دلایل و ابعاد گوناگونی که ثابت می‌کند فدک هرگز یک مسئله ساده مالی نبوده است، بیان می‌شود.

بعد سیاسی: تضعیف مالی جبهه ولایت و تثبیت حکومت غصبی

سرزمین فدک نخلستانی آباد و پرمحصول در حوالی خیبر (حدود 130 کیلومتری مدینه) بود که در سال هفتم هجری پس از فتح خیبر، اهالی آن بدون جنگ و خون‌ریزی با پیامبر اکرم (ص) مصالحه کردند. بدین‌جهت، طبق نص صریح قرآن کریم، این سرزمین در زمره اموال «فیء» و ملک اختصاصی و خالصه رسول خدا (ص) درآمد. پیامبر اکرم (ص) نیز در زمان حیات خود و به فرمان الهی در آیه «وَآتِ ذَا الْقُرْبَی حَقَّهُ»، فدک را به دختر گرامی‌شان حضرت فاطمه زهرا (س) بخشیدند و این ملک سه سال قبل از رحلت پیامبر (ص) در تصرف کامل و تحت نظارت کارگزار حضرت زهرا (س) قرار داشت.

با این حال، پس از واقعه سقیفه و دست‌یابی دستگاه خلافت به قدرت، اولین اقدام حاکمان جدید، خلع ناگهانی کارگزار حضرت زهرا (س) و مصادره فدک به نفع بیت‌المال بود. تحلیل‌های تاریخی نشان می‌دهد که این تصمیم برخلاف ظاهر اداری آن، یک راهبرد سیاسی کاملا سنجیده برای تثبیت حاکمیت جدید بود:

محروم‌سازی جبهه ولایت از پشتوانه اقتصادی: اداره جامعه، تثبیت حاکمیت و استمرار جریان امامت به تمکن اقتصادی نیاز دارد. درآمد سالانه قابل توجه فدک می‌توانست به‌عنوان یک منبع درآمد مستقل و پایدار، پشتوانه مالی عظیمی را برای خاندان پیامبر (ص) و جریان ولایت امیرمؤمنان علی (ع) فراهم سازد. دستگاه خلافت می‌دانست که اگر این توان مالی در اختیار اهل‌بیت (ع) باقی بماند، آنان توان مانور سیاسی، جذب نیرو و سازمان‌دهی معارضه علیه حکومت غصبی را خواهند داشت؛ بنابراین با مصادره فدک و محروم ساختن اهل‌بیت (ع) از خمس و غنایم، سعی کردند بنیه مالی آنان را ضعیف کنند.نشان دادن سرسختی سیاسی: برخورد خشن دستگاه خلافت در ماجرای فدک، پیامی روشن به سایر گروه‌ها و صحابه بود. حاکمان جدید می‌خواستند با نشان دادن سرسختی مطلق در برابر تنها دختر پیامبر (ص)، هرگونه امید برای گرفتن خلافت یا ایجاد جریان معارض سیاسی را در نطفه خفه کنند. از همین رو، سکوت و پایداری بعدی امیرمؤمنان (ع) در برابر غصب فدک نیز به معنای تأیید اقدام غاصبان نبود، بلکه بر اساس مصلحت بالاتر یعنی حفظ اصل اسلام و جلوگیری از فروپاشی جامعه نوپای اسلامی صورت گرفت.بعد عقیدتی و دینی: ایستادگی در برابر بدعت و دفاع از صریح قرآن

بُعد دیگر ماجرای فدک که حضرت زهرا (س) به شدت واکنش نشان دادند، بُعد عقیدتی و نگهداری از حریم پیامبر (ص) بود. دستگاه خلافت برای مشروعیت‌بخشی به اقدام خود در مصادره فدک، به روایتی تک‌راوی متمسک شد: «نحن معاشر الانبیاء لا نورث ما ترکناه صدقه؛ ما پیامبران ارث نمی‌گذاریم و آنچه از ما بماند صدقه است». این روایت را هیچ‌یک از صحابه و اهل‌بیت (ع) نشنیده بودند و تنها خود خلیفه ناقل آن بود.

حضرت فاطمه زهرا (س) با درک خطرات عقیدتی این ادعا، به مسجد مدینه رفتند و در حضور بزرگان مهاجر و انصار خطبه فدکیه را فرمودند:

استدلال به آیات صریح ارث در قرآن:

حضرت زهرا (س) با آیات دقیق و متقن، ادعای خلیفه را با نصوص صریح قرآن کریم باطل کردند:

استدلال به ارث بردن سلیمان از داوود: «وَوَرِثَ سُلَیْمَانُ دَاوُودَ» (نمل: 16).استدلال به دعای زکریا برای داشتن فرزندی وارث: «فَهَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ وَلِیًّایَرِثُنِی وَیَرِثُ مِنْ آلِ یَعْقُوبَ» (مریم: 5-6).استدلال به عمومات آیات ارث: «وَأُولُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَی ببَعْضٍ فِی کِتَاب اللَّهِ» (انفال: 75) و «یُوصِیکُمُ اللَّهُ فِی أَوْلَادکُمْ لِلذَّکَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَیَیْنِ» (نساء: 11).

جلوگیری از انحراف و بدعت در احکام اسلامی:

حضرت فاطمه (س) رفتار دستگاه خلافت را «حکم جاهلیت» نامیدند و هشداری تاریخی دادند که اگر جامعه اسلامی بپذیرد یک آیه عمومی و صریح قرآن با یک خبر واحد مجهول و ساختگی گره بخورد یا کنار نهاده شود، بدعت و تحریف در تمامی احکام دین شروع می‌شود. بنابراین، جهاد حضرت زهرا (س) در فدک، مبارزه‌ای تمام‌عیار برای نگهداری از قرآن و سنت پیامبر در برابر انحراف بود.

بعد عصمت و هتک حرمت مقام اهل‌بیت (ع)

ابعاد حقوقی و فقهی برخورد حکومت با حضرت زهرا (س) در مسئله فدک، حاوی تجاوز آشکار به اصول فقهی و هتک حرمت جایگاه معنوی و عصمت عترت پیامبر (ص) بود.

فدک ملک بخشیده‌شده به حضرت زهرا (س) در زمان پیامبر (ص) بود و ایشان بر آن، ملکیت و تصرف داشتند. طبق احکام اولیه و مسلم فقه اسلامی، از کسی که بر ملکی تصرف دارد شاهدی مطالبه نمی‌شود. خلیفه برخلاف این اصل مسلم فقهی، حضرت زهرا (س) را مجبور به ارائه شاهد کرد.

با وجود بی‌نیازی حقوقی، حضرت زهرا (س) شاهدی مانند امیرمؤمنان علی (ع)، امام حسن (ع)، امام حسین (ع) و ام‌ائمن را معرفی کردند. اما دستگاه خلافت شهادت این شخصیت‌های والامقام را رد کرد.

رد شهادت حضرت علی (ع) و حسنین (ع) و حضرت زهرا (س) در حالی رخ داد که آیه تطهیر «إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیرًا» [احزاب: 33] صراحتا بر طهارت مطلق و عصمت آنان گواهی داده بود. این اقدام حکومت، اهانتی بزرگ و ضربه‌ای شکننده به مقام معنوی عترت پیامبر (ص) در افکار عمومی بود؛ زیرا حکومت با رد گواهی آنان، در عملی آشکار، گواهی قرآن بر صدق و طهارت اهل‌بیت (ع) را نادیده گرفت و نشان داد که مسئله فدک، بهانه‌ای برای شکستن حرمت معنوی خاندان وحی بوده است.

فدک؛ نمادی از جغرافیای ولایت و حاکمیت اسلامی

در معارف اهل‌بیت (ع)، فدک هرگز در حد یک قطعه زمین یا نخلستان در حجاز باقی نماند، بلکه به رمز، شاخص و نمادی از کل حاکمیت اسلامی و قلمرو ولایت الهی تبدیل شده:

روایت تاریخی امام کاظم (ع) و تعیین حدود فدک: این مفهوم را می‌توان در گفتگوی تاریخی امام موسی بن جعفر (ع) با مهدی عباسی دید. هنگامی که خلیفه عباسی ظاهرا قصد داشت فدک را به آل پیامبر (ص) بازگرداند و از امام خواست تا حدود آن را مشخص فرماید، امام حدود فدک را چنین تعیین کردند:

حد اول: کوه احد؛ حد دوم: عریش مصر؛ حد سوم: سیف‌البحر (ساحل دریا)؛ حد چهارم: دومه الجندل.

خلیفه عباسی با شگفتی اعتراض کرد که «این حدود، تمام قلمرو حکومت ماست!» و امام فرمودند: اگر فدک با حدود واقعی‌اش بازگردانده شود، همین است. این سخن بیان می‌کند که فدک در حقیقت نماد تمام کشور اسلامی و کرسی امامت و حکومتی است که به ناحق از دست ولیّ‌الله خارج شده است. بدین‌ترتیب، هر حاکم غیرمعصومی که بر قدرت بنشیند، نه فقط غاصب یک نخلستان، بلکه غاصب کل قلمرو حاکمیت الهی و ولایت بر جامعه اسلامی به‌شمار می‌رود.

جهاد تبیین و مبارزه منفی جاودانه

حضرت فاطمه زهرا (س) ماجرای فدک را به رسانه‌ای پرقدرت برای افشاگری، بیدارگری جامعه و ثبت سند مظلومیت حق در تاریخ تبدیل ساختند.

حضور حضرت زهرا (س) در مسجد مدینه و خطبه فدکیه، و نیز سخنرانی در جمع زنان مهاجر و انصار، پرده از چهره سیاست‌مداران وقت انداخت، انحرافات امت، علل سستی مردم را توضیح و هشداری نسبت به آینده‌ای پر از فتنه و استبداد دادند.

حضرت زهرا (س) در آخرین روزهای زندگی خود، دست به مبارزه‌ای منفی و جاودانه زدند. ایشان وصیت فرمودند که پیکر مطهرشان شبانه غسل داده شود، شبانه تشییع گردد، غاصبان حقش و ظالمان در تشییع و نماز بر پیکرش حاضر نشوند و محل قبرشان مخفی بماند.

اجرای این وصیت و مخفی ماندن مزار مطهر حضرت زهرا (س) تا به امروز، نشانه‌ای روشن و علامت سؤالی ابدی در برابر افکار عمومی جهان اسلام است. این مخفی ماندن قبر، برهانی درخشان بر عدم خشنودی دختر گرامی پیامبر (ص) از حاکمان وقت و سندی جاودانه بر غصب حقوق اهل‌بیت (ع) و ولایت امیرمؤمنان (ع) است.

کلام آخر

برای پاسخ به این پرسش که فدک چیست و ماجرای فدک چه بود، نباید تنها به جغرافیای یک نخلستان آباد نگاه کرد. مرور تاریخ نشان می‌دهد فدک فراتر از یک ملک شخصی یا حق اقتصادی بخشیده شده به حضرت زهرا (س)، نقطه عطف نبرد جریان حق و باطل در صدر اسلام بود. مصادره ناگهانی این سرزمین پس از واقعه سقیفه، اولین گام دستگاه خلافت برای تثبیت قدرت، تضعیف بنیه مالی جبهه ولایت و ایجاد بازدارندگی سیاسی در برابر معارضان حکومت جدید به شمار می‌رفت.

ابعاد عقیدتی و حقوقی این واقعه نیز پرده از یک انحراف بزرگ برداشت. ایستادگی حضرت فاطمه زهرا (س) و خطبه فدکیه در مسجد مدینه، مبارزه‌ای تمام‌عیار برای صیانت از حریم قرآن و جلوگیری از بدعت‌گذاری در احکام الهی بود. رد شهادت مطهران آیه تطهیر و نادیده گرفتن قواعد مسلم فقهی، ثابت کرد که مسئله فدک، بهانه‌ای برای شکستن حرمت معنوی عترت پیامبر (ص) و خارج ساختن جریان امامت از مسیر حقیقی خود بوده است؛ تصرفی که در کلام امام کاظم (ع)، غصب کل قلمرو حاکمیت اسلامی تعبیر شد. مخفی ماندن مزار مطهر حضرت زهرا (س) و تشییع شبانه پیکر ایشان تا به امروز، پاسخ نهایی و جاودانه به ماجرای فدک است. این قبر بی‌نشان، علامت سؤالی ابدی در برابر افکار عمومی تاریخ باقی گذاشته تا سند زنده‌ای بر مظلومیت اهل‌بیت (ع)، غصب حقوق ولایت و عدم خشنودی دختر گرامی پیامبر (ص) از حاکمان وقت باشد.

0
1405/08/08
چرا انسان در سختی آفریده شده است؟

چرا انسان در سختی آفریده شده است؟

تحلیل و درک سختی‌های زندگی همیشه یکی از اصلی‌ترین مشکلات فکری انسان بوده است. در یک نگاه ساده و سطحی، محدودیت‌های عالم ماده و خطاهای انسان زمینه‌ساز رنج‌ها و ابتلاهاست. مکاتب گوناگون بشری شیوه‌های متفاوتی در مواجهه با این تلخی‌ها انتخاب کرده‌اند؛ برخی با رویکرد لذت‌گرایی به فرار از سختی‌ها روی آورده‌اند و برخی دیگر با عزلت‌‌گزینی و ریاضت تلاش کرده‌اند تعلقات خود را قطع کنند. با این حال، امروزه، تفسیرهای مادی از حوادث نه‌تنها از رنج انسان کم نکرده‌ است، بلکه به رشد بی‌سابقه افسردگی، ناامیدی و بیماری‌های روانی کمک کرده است.

در مقابل این دیدگاه‌ها، نگاه الهی اسلام سختی‌ها را به یک اتفاق بی‌هدف یا صرفاً یک عذاب نمی‌داند؛ بلکه آن را یک قانون حتمی و حکیمانه از سمت خدا می‌داند که بستر را برای رشد، امتحان و باارزش‌تر شدن وجود انسان و جامعه فراهم می‌کند. این ذره‌بین با تکیه بر آموزه‌های قرآن، به بررسی ریشه‌ها، جنبه‌های سازنده و نقش سختی‌ها در مسیر خوشبختی و عاقبت‌بخشی انسان می‌پردازد.

معنی و تفسیر آیه لقد خلقنا الانسان فی کبد

قرآن کریم با صراحت آفرینش انسان را همراه با رنج و زحمت معرفی می‌کند:

«لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِی کَبَدٍ» همانا ما انسان را در رنج و زحمت آفریدیم.

بدین ترتیب، سرشت انسان با سختی گره خورده و درون او جدالی دائمی میان فطرت و عقل از یک طرف، و طبیعت و شهوت از طرف دیگر قرار داده شده است. سختی کار در این است که لذت کارهای ناپسند اغلب فوری و نقد است، اما مسیر حق محتاج شکیبایی و مجاهده است.

با این حال، این رنج‌ها هرگز برخاسته از بی‌هدفی برای عذاب بندگان نیست. ذات باری‌تعالی رحمان و حکیم است و خلقت و تدبیر جهان بر پایه رحمت استوار شده است:

رحمانیت الهی: خداوند خلقت انسان را به صفت رحمانیت خود نسبت داده است. بنابراین، درون هر حادثه تلخی، خیری نهفته است. از امام حسن عسکری (ع) نقل شده است: «هیچ سختی و بلایی نیست مگر آنکه خداوند نعمتی در آن قرار داده که آن را فراگرفته است».حکمت الهی: هیچ مصیبتی بدون اذن و تقدیر برنامه ریزی‌شده الهی رخ نمی‌دهد. پروردگار همچون طبیبی حاذق، داروهای تلخ را برای صلاح و درمان معنوی انسان تجویز می‌کند، نه بر اساس تمایلات زودگذر بیمار.تفاوت ابتلا، فتنه و امتحان در چیست؟

سختی‌ها در ادبیات دینی در قالب مفاهیمی چون ابتلاء، فتنه و امتحان تحلیل می‌شوند:

ابتلاء: همان سهمی از بلاست که به هر فرد می‌رسد و بر او اثر می‌گذارد.فتنه: ابتلاهای شدید و پیچیده‌ای است که روال عادی زندگی را برهم زده و اضطراب ایجاد می‌کند تا عیار واقعی انسان‌ها را مشخص سازد.امتحان: بستر بکارگیری قدرت انتخابگری انسان برای سنجش عملکرد اوست.

مهم‌ترین اهداف تربیتی که در پرتو این آزمون‌های سخت محقق می‌شوند عبارت‌اند از:

آشکار شدن نقاط قوت و ضعف: ادعاهای انسان در شرایط عادی سنجیده نمی‌شود، بلکه در سختی‌ها حقیقت ایمان و صبر افراد آشکار می‌شود.تنبه، توبه و پاکسازی: سختی‌ها غرور ناشی از غفلت را می‌‌شکنند و انسان را مجبور می‌کند به سمت خدا برگردد و اشتباهاتش را جبران کند. همچنین آلودگی‌های قلبی و وابستگی‌های دنیوی را از بین می‌برد.تثبیت و تقویت عزم: استقامت در برابر مشکلات، اراده را محکم کرده و ثبات‌قدم می‌بخشد.غربالگری: حوادث روزگار همانند غربال عمل می‌کنند تا مؤمنان راستین از مدعیان و منافقان جدا شود.

سختی‌ها و دوراهی‌های زندگی به این دلیل مفیدند که انسان موجودی مختار است. انسان ترکیبی از عقل و شهوت است؛ در حالی که فرشتگان عقل بدون شهوت و حیوانات شهوت بدون عقل دارند. اگر انسان عقل خود را بر شهوتش غالب کند، مقامش از فرشتگان بالاتر می‌رود.

امیرالمؤمنین علی (ع) نقش سختی‌ها را در پرورش روح انسان با مقایسه درختان بیابانی و درختان کنار جوی آب توضیح می‌دهند: درختان بیابانی که با باران‌های کم و شرایط سخت رشد می‌کنند، چوبی محکم‌تر، آتشی شعله‌ورتر و دوامی بیشتر دارند، اما بوته‌ها و درختان کنار آب، پوستی نازک و کم‌دوام دارند. بنابراین، رنج‌های مشروع و هدفمند، عامل نیرومند شدن و تکامل موجود زنده هستند.

فلسفه و اهداف امتحان الهی در زندگی انسان

سنت الهی بر این موضوع استوار است که هرچه تاریخ به پیش می‌رود و به دوران پایانی نزدیک‌تر می‌شود، امتحانات پیچیده‌تر و فشرده‌تر می‌‌شوند. امتحانات آخرالزمانی به دلیل غبارآلودگی فضای فتنه، گسترش لهوولعب، تزلزل‌های فکری و دشواری تمییز حق از باطل، بسیار سخت‌تر از امتحانات دوره‌های پیشین است.

هدف الهی از این امتحانات دشوار فصل آخر، تربیت و غربالگری انسان‌های تراز برای حکومت جهانی موعود (مهدوی) است. کسانی که در این کوره سخت، پخته شده و هیچ فتنه‌ای نتواند ایمان آنان را متزلزل کند، صالحانی خواهند بود که وارثان زمین خواهند شد.

نتیجه‌گیری

در یک جمع‌بندی کلی، پاسخ انسان‌ها به سختی‌های زندگی را می‌توان در سه دسته جای داد:

پاسخ نادرست: بی‌تابی، ناامیدی، طغیان و سلب مسئولیت از خود.پاسخ خوب: صبر و استقامت در برابر تلخی‌ها.پاسخ عالی: رضایت، شکرگزاری و عمل به وظیفه.

سختی‌های زندگی، جزو جدایی‌ناپذیر حیات دنیوی و لازمه رسیدن به کمالات برتر هستند. انسان هوشمند با درک حکمت‌ها و اهداف رحمانی پشت پرده ابتلاها، نه تنها گرفتار یاس نمی‌شود، بلکه رنج‌های مسیر حق را مقدمه‌ای برای شکوفایی استعدادها، پاکسازی روح و دستیابی به سعادت و کامیابی ابدیمی‌بیند.

0
1405/08/08
وصیت نامه شهید ناصرالدین باغانی

وصیت نامه شهید ناصرالدین باغانی

بسم رب الشهدا والصدیقین

اینجانب ناصرالدین باغانی بنده ی حقیر در درگاه خداوندم .

چند جمله ای را به رسم وصیت می نگارم . سخنم را درباره ی عشق آغاز می کنم ما را به جرم عشق موأخذه می کنند .گویا نمی دانند که عشق کناه نیست امّا کدام عشق؟ خداوندا معبودا عاشقا،مرا که آفریدی عشق به پستان مادر را به من یاد دادی ، امّا بزرگتر شدم ودیگر عشق اولیه مرا ارضاء نمی کرد پس عشق به پدر ومادر را در من به ودیعت نهادی.مدتی گذشت، دیگر عشق را آموخته بودم امّا به چه چیز عشق ورزیدن را نه،به دنیا عشق ورزیدم به مال ومنال دنیا عشق ورزیدم . به مدرسه عشق ورزیدم . به دانشگاه عشق ورزیدم امّا همه ی اینها بعد مدت کمی جای خود را به عشق حقیقی و اصیل داد یعنی عشق به تو . (یَومَ لا یَنْفَعُ مال وَلا بَنُون ) فهمیدم که وقتی شرایط عوض شود یَفِرّالْمرءَ مِنْ اَخیهِ و صاحِبَتهِ و بَنیهِ و اُمّهِ وَاَبیهِ،پس به عشق تو دل بستم بعد از چندی که با تو معاشقه کردم یکباره به خود آمدم ودیدم که من کوچکتر از آن هستم که عاشق تو شوم وتو بزرگتر از آن هستی که معشوق من قرار گیری،فهمیدم در این مدت که فکر می کردم عاشق تو هستم اشتباه می کرده ام ، این تو بودی که عاشق من بوده ای و من را می کشانده ای ، اگر من عاشق تو بودم باید یکسره به دنبال تو می آمدم .ولیکن وقتی توجه می کنم می بینم که گاهی اوقات در دام شیطان افتاده ام ولی باز مستقیم آمده ام حال می فهمم که این تو بوده ای که به دنبال بنده ات بوده ای، و هرگاه او صید شیطان شده، تو دام شیطان را پاره کرده ای و هر شب به انتظار او نشسته ای تا بلکه یک شب او را ببینی ، حالا می فهمم که تو عاشق صادق بنده ات هستی ، بنده را چه ، که عاشق تو بشود (عَنقا شکار کرکس نشود دام باز گیر) آری تو عاشق من بودی و هر شب مرا بیدار می کردی و به انتظار یک صدا از جانب معشوق می نشستی. اما من بدبخت ناز می کردم و شب خلوت را از دست می دادم و می خوابیدم ! اما تو دست بر نداشتی و انقدر به این کار ادامه دادی تا بالا خره منِ گریز پای را به چنگ آوردی و من فکر می کردم که با پای خود آمده ام

وه چه خیال باطنی !! این کمند عشق تو بود که به گردن من افتاده بود . مرا که به چنگ آوردی به صحنه ی جهادم آوردی ، تا به دور از هر گونه هیاهو با من نبرد عشق ببازی من در کار تو حیران بودم و از کرم تو تعجب می کردم . آخرتو بزرگ بودی و من کوچک !! تو کریم بودی و من ل‍ئیم ! تو جمیل بودی و من قبیح ، تو مولا بودی و من شرمنده از این همه احسان تو بودم .کمند عشقت را محکمتر کردی و مرا به خط مقدم عشق بردی ، در آنجا شراب عشقت را به من نوشاندی وچه نیکو شرابی بود . من هنوز از لذت آن شراب مستم . اولین جرعه ی آنرا که نوشیدم مست شدم ودر حال مستی تقاضای جرعه های دیگر کردم . امّا این بار تو بودی که ناز می کردی و مرا سر می گرداندی ، پیاله ام را شکستی ، هر چه التماس می کردم تا از حجاب ظلمانی بیاسایم ، ندادی و زیر لب به من خندیدی و پنهانی عشوه کردی اکنون من خمارم و پیاله به دست ، هنوز در انتظار جرعه ای دیگر از شراب عشقت به سر می برم . ای عاشق من !! ای اله من !! پیاله ام را پر کن و در خماریم نگذار. تو که یک عمر به انتظار نشسته حال که به من رسیده ای چرا کام دل بر نمی گیری؟ تو که از بیع و شراء متاع عشق دم می زنی، چرا اکنون مرا در انتظار گذاشته ای ؟ اگر بدانم که خریدار متاعم نیستی و اگر بدانم که پیاله ام را پر نمی کنی ، پیاله ی خود را می شکنم و متاعم را به آتش می کشم تا در آتش حسرت بسوزی و انگشت حسرت به دندان بگزاری

امّا شهادت چیست ؟

آنگاه که دو دلداده به هم می رسند و عاشق به وصال معشوق می رسد وبند? خاکی به جمال زیبای حق نظر می افکند و محو تماشای رُخ یار می شود ،آن هنگام را جز شهادت چه نام دیگری می توانیم داد ؟ آن هنگام که رزمنده ای مجاهد ، بسویدشمن حق می رود و ملائک به تماشای رزم او می نشینند و شیطان ناله بر می آورد و پای به فرار می گذارد و ناگهان غنچه ای می شکفد،آن هنگام را جز شهادت چه نام می توانیم داد؟

شهادت خلوت عاشق و معشوق است .شهادت تفسیر بردار نیست .(ای آنانی که در زندان تن اسیر ید، به تفسیر شهادت ننشینید که از درک قص? شهادت عاجزید . فقط شهید می تواند شهادت را درک کند.)شهید کسی نیست که ناگهان به خون بغلتد و نام شهید به خود گیرد ، شهید در این دنیا قبل از آینکه به خون بتپد ، شهید است .و شما همچنان که شهیدان را در این دنیا نمی توانید بشناسید و بفهمید ، بعد از وصل شان نیز نمی توانید درکشان کنید . شهید را شهید درک می کند.اگر شهید باشید شهید را می شناسید و گرنه آئین? زنگار گرفته ، چیزی را منکعس نمیکند که نمیکند. برخیزید و فکری به حال خود بکنید که شهید به وصال رسیده است و غصه ندارد شهیدان به حال شما غصه می خورند، و از این در عجیبند و حیرت می کنند که چرا به فکر خود نیستند . به خود آیید و زندان تن را بشکنید . قفس را بشکنید وتا سر کوی یار پرواز کنید و بدانید کهبرای پرواز ساخته شده اید نه برای ماندن در قفس، این منزل ویران را رها کنید و به ملک سلیمان در آیید.

ای خوش آن روز کز این منزل ویران بروم رخت بر بندم و تا ملک سلیمان بروم

امّا امت مسلمان و شهید پرور ایران !

پیرو امام باشید ، نه در حرف ، بلکه در عمل گوش دل به سخنان امام بسپارید و حرفهایش را بدون چون و چرا بپذیرید و کلاً در هر عصری امام خود را بشناسید .اکنون که حضرت صاحب الامر(عج) در پرد? غیبت است ، ولی فقیه عصر خود را بشناسید ، اگر امام خود را شناختید گمراه نمی شوید وگرنه به چپ و راست منحرف خواهید شد .اسلام را از روحانیت مبارز واصیل فرا بگیرید نه از قلم وزبان منحرفان، در این زمانه عده ای مغرض و جاهل پیدا شده اند که اسلام بدون روحانیت را تبلیغ می کنند . به عبارت دیگر تز جدائیِ دین از سیاست هستند و می گویند که روحانیت در انقلاب شرکت داشتند و رهبری کردند و انقلاب پیروز شد خدا پدرش را بیامرزد . ولی حالا بیایند و بروند و گوش? حوزه ها درس و بحث را ادامه دهند.این منحرفین را بشناسید ، و از صحن? انقلاب بدرشان کنید ، اینها همان هایی هستند که با نام های مختلف ،امّا با یک ماهیّت مطهری را شهید کردند . بهشتی را با تهمت ها و فحشا ترور شخصیت و سپس با کین? شیطانی ترور فیزیکی کردند . اینها همان هایی هستند که اگر دست پلیدشان به امام برسد …

اینها دشمن روحانیت هستند . روحانیت را نمی خواهند و می خواهند بین شما و روحانیت جدایی بیاندازند.آنان آنهایی هستند که قلب امام عزیز را بدرد می آورند. فقه جدید می سازند، با لباس روحانی، ولی دشمن روحانیتند. با لباس وحدت ، تفریح وحدت می کنند . وحدت در چیست ؟ وحدت در پیروی از کلام امام است . امّا نمی توانم موارد متعددی را بر شمارم که از فرمان امام اطاعت نکرده اند ! آن وقت این را تحکیم وحدت می گویند . مردم مسلمان دشمن اسلام را بشناسید .جنگ با عوامل خارجی مسئل? سختی نیست . امّا این منافقان داخل هستند که از همه بدترند. منافقان از کفّار بدترند .با جدایی از این منحرفان قلب امام را شاد کنید . مسئل? دیگر اینکه در مصائب ومشکلات صبر کنید . «ان الله مع الصابرین» بهشت را به بها می دهند نه به بهانه، بهای بهشت سنگین است ، بهای بهشت کالای عشق است ، یعنی خون،کربلا رفتن خون می خواهد،این کربلا دیدن بس ماجرا دارد . ماجرای کربلا ، ماجرای خون وقیام است .پیام را شما بدهید .خون از ما، بدانید که،«ان الله یدافع عن الذین آمنو» ما همه وسیله ایم ، اصلاً این جنگ و این انقلاب و این برنامه ها چیده شده تا خدا در این بین دوستانش را به پیش خود ببرد وخالص را از ناخالص جدا کند . پس به صحنه بیایید و از خون شهدا پاسداری کنید ، در کارهایتان نظم را رعایت کنید و بدانید که ان شاءالله پیروزید و به کربلا خواهید رفت . به مستحبات اهمیّت لازم را بدهید تا از شر شیطان در امان باشید . با انجام نوافل به خدا نزدیک شوید ،مخصوصاً نافل? شب ، صبر را پیش? خود سازید و بدانید اُمم پیش از شما سختی های بیشتری کشیده اند. با فساد و عوامل فساد مبارزه کنید چون دشمن می خواهد از همین راه ما را به اضمحلال بکشاند. از هم? دوستان و آشنایان که حقی در گردن من دارند طلب حلالیّت می کنم . پدر و مادر و برادران و خواهرم ! بدانید بدون شما به بهشت قدم نخواهم گذاشت ،بدانید همه ی با هم به بهشت رضوان خداوند خواهیم آمد. بدانید سعادت بزرگی نصیبتان شده است . خدا نکند کاری بکنید که اجر خود را ضایع سازید. شما از این به بعد خانواد? شهید هستید . طوری رفتار کنید که در شأن و منزلت شما باشد . بدانید به جای شهید ، خدا به خان? شهید می آید . بدانید که من از دانشگاه امام حسین علیه السلام فارغ التحصیل شدم و مدرک خود را از دست مبارک آقا گرفتم .کلاس ،کلاس عشق بود . درس، درس شهادت.تخته سیاه ، گستره وسیع جبهه های حق علیه باطل ، گچ ها خون و قلم ها اسلحه مان بود .

والسلام

1
1405/06/12
چرا باید کتاب بخونیم؟

چرا باید کتاب بخونیم؟

خواندن کتاب، فراتر از ورق زدنِ چند کاغذ به‌هم چسبیده است؛ کتاب خواندن در واقع «سفر کردن» به دنیای دیگران و «زندگی کردنِ» تجربه‌هایی است که شاید در یک عمر فرصتِ تجربه کردنشان را نداشته باشیم.

این‌ها چند دلیلِ عمیق و پرکشش برای کتاب خواندن هستند:

1. تو تجربه‌ی چند زندگی را پیدا می‌کنی

وقتی کتاب می‌خوانی، فقط کلمات را نمی‌خوانی؛ بلکه در ذهنِ نویسنده‌ای غرق می‌شوی که شاید سال‌ها برای آن فکر، آن تجربه یا آن داستان زحمت کشیده است. با هر کتاب، تو یک‌بار دیگر زندگی می‌کنی. همان‌طور که می‌گویند: «کسی که کتاب می‌خواند، هزاران زندگی را تجربه می‌کند، اما کسی که نمی‌خواند، فقط یک زندگی دارد.»

2. قدرتِ «همدلی» را در تو بالا می‌برد

خواندن داستان‌ها باعث می‌شود خودت را جای آدم‌های متفاوت بگذاری؛ آدم‌هایی با فرهنگ، باورها و شرایطی کاملاً متفاوت از تو. این باعث می‌شود جهان‌بینیِ تو وسیع‌تر شود و در دنیای واقعی، نگاهِ مهربان‌تر و عمیق‌تری به آدم‌های اطرافت داشته باشی.

3. ذهن تو را «آرام» و «متمرکز» می‌کند

در دنیایِ امروز که مدام بمبارانِ اخبار و شبکه‌های اجتماعی هستیم و توجه‌مان تکه‌تکه شده است، کتاب خواندن تنها پناهگاهِ آرامش است. کتاب خواندن نوعی «مدیتیشن» است؛ تو را مجبور می‌کند سرعتت را کم کنی، در لحظه بمانی و روی یک موضوع عمیق تمرکز کنی.

4. کلماتِ تو، دنیای تو را می‌سازند

هر کتابی که می‌خوانی، دایره‌ی واژگان تو را بزرگ‌تر می‌کند. و وقتی دایره‌ی واژگانت بزرگ‌تر شود، قدرتِ فکر کردن و بیانِ احساست هم بیشتر می‌شود. کسی که بیشتر می‌خواند، بهتر فکر می‌کند و بهتر می‌تواند از حقش دفاع کند.

5. حالِ دنیا را خوب می‌کند

دلیلِ اصلی که در متنِ تبلیغاتی‌تان نوشتید «کتاب بخونیم تا حال دنیا خوب بشه»، یک شعار نیست؛ یک حقیقت است. آدمِ کتاب‌خوان، آدمِ آگاه‌تری است. آدمِ آگاه، تصمیم‌های بهتری می‌گیرد، کمتر قضاوت می‌کند و کمتر خشونت می‌ورزد.

0
1405/04/07
خدا کند که بمیرم وطن‌فروش نباشم!

خدا کند که بمیرم وطن‌فروش نباشم!

وطن بسوزد و من در خروش و جوش نباشم؟!

خدا کند که بمیرم وطن‌فروش نباشم!

خدا کند که بیافتد سرم به دامن میهن

ولی به وقت خطر بار روی دوش نباشم

مگر نه ریشه ما می‌رسد به شوکت دریا؟

چرا بمانم و چون موج در خروش نباشم؟!

چو مرگ می‌برد آخر به هر طریق تنم را

چرا چرا چو شهیدان لاله‌پوش نباشم؟

منیم جانیم سنه قوربان ده آی گوزل ایران!

به غیر از این چه بگویم اگر خموش نباشم؟!

شاعر: لیلا حسین نیا

0
1405/01/07
نگاهی به زندگی و زمانه شیخ علی صفایی حائری (عین- صاد)

نگاهی به زندگی و زمانه شیخ علی صفایی حائری (عین- صاد)

گفت: کبوترها را ببین! آن کبوترهایی که خالِ آسمان شده‌اند. آن دو تا که بالاتر از بقیه می‌پرند. خوب نگاه کن. هر چه بالاتر پریدی، تنهاتر می‌شوی ولی از تنهایی نترس...

علی صفایی در جوانی

زمستان سال 1360 بود. بعد از سخنرانی پر شورِ شیخ در تالار وحدت! روزنامه جمهوری اسلامی شروع به نقد کتاب‌های او کرد. نوشت که نظرات و دیدگاه‌های شیخ علی صفایی، مادی و التقاطی است و کتب ایشان ضاله به حساب می‌آید.

شیخ علی در سال 1330 در قم به دنیا آمده‌بود. پدرانش در کسوت روحانیت بودند و نام پدرش شیخ عباس بود. پس از گذراندن کلاس ششم ابتدایی به حوزه علمیه رفت تا درس دین بخواند. هوش و ذکاوت بالایی از خود نشان داد و در مدت زمانی کوتاه، دروس مقدماتی را پشت سر گذاشت و پای درس اساتید برجسته درس خارج نشست. تازه سیزده سالش تمام شده بود که گفت کتاب‌های صادق هدایت را خوانده و درباره داستان هایش نظراتی دارد. پس از آن به حوزه ادبیات کودک و نوجوان وارد شد و در سطح وسیع به تاریخ ادبیات ایران، عرب، شرق دور، یونان، آمریکای لاتین و … روی آورد و با شاهکارهای بزرگ ملل آشنا شد. در ادبیات بود که با سخنان کافکا و طرح‌های نو اگزیستانسیالیسم و مارکسیسم مواجه شد و گفت: «دانشمندان و ادیبان شرق و غرب ذهن انسانِ گرفتار جنگ و سرگشته را با ادبیات تغذیه می‌کنند و احساس نفی خدا و مذهب و افکار خودشان را در ظرف ادبیات و سینما می‌ریزند و به خورد این انسان پریشان می‌دهند.»

علی صفایی در نوجوانی در کنار پدرش شیخ عباس

میزان اهمیت هنر را که در هدایت نوع بشر شناخت؛ بیش از دویست هزار صفحه از ادبیات مشرق و مغرب را خواند. می‌گفت: «در این روزگار، دشمن با ادبیات و سینما از ناخودآگاه به خودآگاه انسان وارد می‌شود و بشر را چنان مسخ می‌کند تا خودآگاه او را تحت کنترل خود قرار دهد.» اعتقاد داشت ما هم باید در دفاع از دین از ابزار هنر بهره ببریم و با زبان ادبیات و سینما با مردم حرف بزنیم. در این مسیر از نقدهای نظری هم غافل نبود و به پرسش‌های بنیادی هنر پاسخ می‌داد. پرسش‌هایی که بر سر پاسخ آن فلاسفه هنوز با هم منازعه دارند. او پاسخ‌ها را از دل قرآن بیرون می‌کشید و از منظر قرآن و روایات، هنر را دریچه‌ای به دنیای مطلوب می‌دانست و چنان به عصاره مارکسیسم مسلط شده‌بود که با چند جمله می‌توانست زیراب آن را بزند.

آن‌چه او را شتاب می‌داد و بی‌قرار می‌ساخت؛ احساس تنگی وقت و دوری راه بود. در پانزده سالگی تجربه‌ای شهودی داشت و روحش از بام خانه در روستایی اطراف قم تا فندقستان رفت. این تجربه سرآغاز تحول او بود اما جز به اشاره در چند سطر از یک کتاب، دیگر یادکردی از آن نداشت. در شانزده سالگی ازدواج کرد و در نوزده سالگی پدر شد. دغدغه تربیت و رشد نوع بشر را داشت و تربیت را مهم‌ترین نیاز جهت حرکت انسان و جامعه می‌دانست. نخستین مقالات خود در حوزه تربیت را در مجله "نسل نو" که آن روزها در قم منتشر می‌شد؛ چاپ کرد. خیلی زود به اجتهاد رسید و مبانی و روش اجتماعی قرآن و نهج‌البلاغه را در امر تربیت کامل و اثرگذار می‌دانست. پس از مدتی از همان مقالات کتاب "مسئولیت و سازندگی" را نوشت. کتابی دو جلدی که با استقبال مخاطبان روبرو شد و شیخ علی را با وجود کمی سن، سرِ زبان‌ها انداخت.

سال 1360 روزهای نفس‌گیری داشت. گروهک‌ها و گرفتاری‌ها زیاد بود و وقتی در تالار وحدت، زن و مرد پای صحبت شیخ نشستند و او یک ساعت و نیم برایشان حرف زد؛ عده‌ای نگران شدند. همه قشری پای منبرش بودند. از بقال و کاسب و هنرمند بگیر تا طلبه! او در سخنرانی چگونگی انتقال به تعلیم و تربیت اسلامی را توضیح می‌داد و از زنان و مردانی که تالار را پر کرده بودند؛ صدا در نمی‌آمد.

روزنامه جمهوری اسلامی در اختیار حزب جمهوری بود. چند نفر از طلبه‌ها که آقای صفایی را می‌شناختند و نسبت آن حرف‌ها به ایشان را برنمی‌تافتند؛ روزنامه را برداشتند و به سراغ آیت‌الله خامنه‌ای رفتند. ایشان مطلب را خواند و چند بار با تعجب گفت: «عجب! عجب!» بعد رو به طلبه‌ها کرد و گفت: «من آقای صفایی را از نزدیک می‌شناسم. ایشان در تفسیر قرآن صاحب‌نظر است. همان‌طور که علامه طباطبایی صاحب‌نظر بود. از قول من به ایشان سلام برسانید و بگویید این یک موجی است که فرو خواهد نشست. زودگذر است. در مقابل آن نایستد! ما به امثال ایشان در حوزه نیازمندیم و باید پاسخگوی نیازهای حوزه و سوالات و شبهات باشند. به سردبیر هم تذکر می‌دهم.»

شیخ در قم زندگی می‌کرد اما همیشه یک پایش حرم امام رضا بود و محل سکونت را نزدیک به حرم انتخاب می‌کرد. می‌پرسیدند: «چرا تأکید دارید به نزدیکی حرم؟» می‌گفت: «آخر آلوده‌ها لب حوض می‌نشینند!»

خودش را جَلد حرم می‌دانست و از وقتی که برای کندن از زمین و قطع تعلق دعا کرد؛ سیل مشکلات و اتهامات و گرفتاری‌ها به سمتش سرازیر شد. دستور دادند کتاب‌هایش از کتاب فروشی‌ها و کتابخانه‌ها جمع شود. سخنرانی او و اشتیاق مخاطبان در تالار وحدت، شیخ را از دیگران جدا ساخت و منشأ بعضی حسادت‌ها شد. اما شیخ علی به تکلیف عمل می‌کرد. کاری نداشت دیگران درباره او چه نظری دارند و پشت سرش چه می‌گویند. به همین خاطر درِ خانه‌اش همیشه باز بود. خانه‌ای محقر و قدیمی که پاشنه درِ ورودی‌اش سابیده شده و یک قالی کهنه مقابلش آویزان کرده بودند. دو تا اتاق تو در تو که همیشه پر از آدم بود. یک آشپزخانه کوچک که از صبح تا شب گازش روشن می‌ماند و یک قوری چای آماده که روی چراغ گوشه اتاق جا خوش کرده بود.

همه جور آدمی به آن خانه می‌رفت. شیخ از اسم و نشانی و نسب آنان نمی‌پرسید. سفره می‌انداخت. خودش غذا می‌کشید و آب دست میهمان‌ها می‌داد. مجلس سخنرانی و وعظ برقرار نبود. عده‌ای خسته، گوشه‌ای می‌خوابیدند و عده‌ای حرف می‌زدند. شیخ هندوانه قاچ می‌کرد. سرِ چنگال می‌زد و مقابل میهمان‌ها می‌گرفت. خیلی معمولی بود. به همین خاطر آن‌هایی که اسمش را شنیده و به سراغش می‌رفتند تا مردی که بیشتر و جلوتر از زمان خود حرکت می‌کرد را ببینند؛ باورشان نمی‌شد این شیخ عادی، همان "عین صاد" معروف باشد!

حسین سیبیل که یکی از مواد فروش‌های شهر قم بود را نشانده بود پای بساط چایی. حسین سیبیل پهن و موهای وِز داشت. بعضی با تعجب شیخ را کنار کشیدند و گفتند: «آبرویت می‌رود! این چرا آمده در خانه تو پای چراغ نشسته؟» لبخند زد و گفت: «از روزی که پایش به این خانه باز شده، مواد نفروخته!» گاهی اعتراض‌ها شدت می‌گرفت. علما پیام می‌فرستادند که چرا آدم‌های لَکّی سراغ تو می‌آیند؟ یا ضد انقلابند! یا مسئله دارند! یا اراذل و اوباش‌اند!» البته آدم‌های خوب هم بین‌شان بود اما لکی‌ها بیشتر به چشم می‌آمدند! شیخ هم جواب می‌داد: «برای این مسئله‌دارها وام درست کنید. در خانه‌تان را باز بگذارید. برایشان زن بگیرید! تا مشکلاتشان حل شود! مگر کسی می‌رود درِ حمام بایستد و بگوید آدم‌های کثیف حمام نیایند!؟ حمام اصلاً جای همین آدم‌هاست! آخوند هم باید حوض و چشمه باشد.»

همه شیخ علی صدایش می‌کردند. مردی که وقت خواندن قرآن به پهنای صورت اشک می‌ریخت و خودش را در منظر الهی و مخاطب کلام می‌دانست. انگار با آیات وحی زندگی می‌کرد و می‌گفت: «ما باید جا پایمان سفت باشد. اگر ریشه نداشته و در سرزمینی مقاوم نشده باشیم؛ چگونه می‌خواهیم قله‌ها را فتح کنیم؟»

با فهم خود زندگی و به آن‌چه می‌گفت؛ عمل می‌کرد و اشتیاق انتقالِ فهمیده‌هایش به دیگران، مرغ دلش را از جا می‌کند. عامل به گفته‌هایش بود. با رفیق، رفیق بود. به همین خاطر، رفقایش اِبایی نداشتند که برای حل مشکلات، نیمه شب‌ها درِ خانه‌اش را بزنند! خودش هم یکی از نیمه شب‌های سرد زمستانِ قم برای پیرمرد مریضِ فقیری در یکی از کوچه‌های تاریک و تنگ، یک کرسی و منقل برد. پیرمرد در سرما می‌لرزید. کرسی را سرِ پا کرد و منقل را زیرش گذاشت. با خوشحالی خندید و گفت: «حالا گرم شو و کیفش را ببر!» پیرمرد لبخند زد و شیخ از شادی او به وجد آمد. می‌گفت: «روحانیت باید خودش را مسئول بداند و بیشتر از همه، دلِ آدم‌ها را آرام کند.»

شیخ علی از دنیا چیزی نداشت. یک آدم یه لاقبا بود که در آن روزها با دل جوانان می‌گشت. حتی جوانان گروهک فرقان سراغش می‌رفتند. مرتضی که پایش به خانه شیخ باز شد؛ از این رو به آن رو شد. از قبل کتاب‌های شیخ را خوانده بود اما باز تردید داشت. شیخ چند ساعت با او حرف زد و از هر دری گفت. دستِ آخر محکم اعلام کرد: «ترور شیوه ائمه ما نیست!» بعد از این جلسه مرتضی با آقای لاجوردی صحبت کرد و خودش فرمانده عملیات مقابله با گروهک فرقان شد.

شیخ علی با بچه‌های انجمن حجتیه هم دمخور بود. دو نفر از بزرگان و کاربلدهای آنان را از انجمن بیرون کشید و جذب حوزه علمیه کرد.

کتاب مسئولیت و سازندگی او فروش خوبی داشت. یک نفر سراغش رفت و گفت: «این کتاب حاصل ذوقیات شماست و مستند نیست!» کمی بَرآشفت و گفت: «من اگر بخواهم مستندات این کتاب دو جلدی را بگویم بیست جلد می‌شود اما این روش من نیست. من به دنبال روشمند سخن گفتن هستم و طرح بیان کلی دین را تکلیف می‌دانم.»

بعضی به او فیلسوف و عارف می‌گفتند اما خودش در این بازی‌ها نبود. شوریده حالی بود که می‌خواست به مردم بگوید؛ رب با تو حرف دارد و قرار است تو را تربیت کند.

بیش از سی عنوان کتاب در زمینه‌های دینی، تربیتی، نقد، شعر و … نگاشت و خود را در مباحث تفسیری و تاریخ اسلام متأثر از پدرش می‌دانست. می‌گفت: «هر چه دارم از اوست و تمامی سوز تشیع و ولایت اهل بیت را از ایشان دارم. در عظمت نگاه ایشان حقارت دنیا را می‌دیدم. او بود که به من آموخت تا در تنهایی به تولد و تولید برسم و ندارم و تکلیفی نیست را به باید بسازم و کاری کنم؛ راه بدهم و همین اعتقاد مرا بر آن داشت تا به تربیت و سازندگی فکر کنم. مسئولیت هر آنچه هست را بر عهده بگیرم و به انتقاد نپردازم. پدرم به من یاد داد؛ مردم زیادند و پر توقع و خدا یکی است و سریع‌الرضا! پس او را راضی کنم که "اَاَربابٌ متفرقون خیرٌ اَم الله الواحد القهار"»

برای شیخ علی، تربیت نیروی کارآمد از اهمیت دو چندانی برخوردار بود. خودش مسئولیت اجرایی نداشت اما می‌گفت ما باید نیروی تربیت شده برای مسئولیت‌ها داشته باشیم. نیروهای مهذّب و متخصص که گره‌گشا باشند. مفت‌خور را کسی می‌دانست که مشغول انجام تکلیف نباشد. می‌گفت: «اگر پزشکی بتواند پزشک تربیت کند اما تعلیم را رها کند و مطب باز کند؛ بر مسند وظیفه ننشسته است. اتفاقات چندان اهمیتی ندارند! مهم این است که موضع انسان در مواجهه با اتفاقات مهم زندگی چه باشد!» به آدم‌ها تکلیف را نشان می‌داد و تلاش می‌کرد؛ معیارها و معارف را منتقل کند. هر که شیخ علی را از نزدیک می‌دید؛ طعم و رنگ متفاوتش را احساس می‌کرد. او مثل یک هوای تازه منتشر می‌شد. با پسرها کشتی می‌گرفت و گاهی فوتبال هم بازی می‌کرد. یک بار هم با یکی از کارگردان‌ها فیلم "آمادئوس" را دید. فیلمنامه "روز واقعه" را هم اصلاح کرد. فیلمنامه را بهرام بیضایی نوشته بود و اشکالات تاریخی زیادی داشت. شیخ علی با صبوری، اشکالات را برطرف کرد و به عوامل فیلم مشاوره داد. دو پسرش موسی و محمد را با استخوان‌هایی که از قصابی‌ها می‌گرفت؛ بزرگ کرد. دستش تنگ بود اما آبرو و اعتبارش را وسط می‌گذاشت. وام و قرض می‌گرفت تا مشکلات مالی مردم را رفع و رجوع کند. اگر می‌دانست امضایش گره گشاست؛ حتماً امضاء می‌کرد. می‌گفت: «خدا به من پول نداده اما اعتبار که داده. باید از اعتبارم برای دیگران هزینه کنم!» آدم‌ها را با چشم محبت تماشا می‌کرد. دلش می‌خواست انسان‌های گم‌گشته را زیر پر و بالش بگیرد. دردمندان را می‌فهمید و شبیه خیلی‌ها نبود! دوستان که او را سوار ماشین می‌کردند و به جایی می‌رساندند؛ می‌گفت: «راه دور ما را نزدیک کردی. خدا راه‌های دورت را نزدیک کند. ما را به مقصود رساندی، خدا تو را به مقاصدت برساند.» یک‌بار که یکی از دوستانش با لقب آیت‌الله صدایش کرد؛ متغیّر شد و گفت: «چرا چنین کردی؟ مگر ندیدی که لیوان گاهی از شدت پُری فقط نیازمند یک قطره است و اگر قطره در آن بریزد؛ لبریز می‌شود! تو چه می‌دانی وضع روحی انسان چگونه است و شاید این سخن تو حکمِ آن قطره را داشته باشد.»

دهه شصت وقتی حرف و حدیث‌ها علیه او شدت گرفت؛ چندین نفر از بزرگان حوزه جلسه‌ای ترتیب دادند تا شیخ علی به بیان مواضع و دیدگاه‌های سیاسی و اعتقادی‌اش بپردازد.

جلسه پنج ساعت طول کشید. کار به جایی رسیده بود که نماینده یکی از مراجع به او گفت: «تو منکر رسالت و امامت هستی؟» لبخند زد و گفت: «حرف به من زیاد زدند ولی دیگر آن‌قدرها هم که فکر می‌کنید؛ بد نیستم!» وزارت اطلاعات وقت هم نسبت به او نظر مثبتی نداشت و می‌گفتند اسلحه مخفی کرده است. یکی دیگر از آقایان پرسید: «چرا در نوشته‌هایت از کلمات هنرمندانه ادبی استفاده می‌کنی؟ چرا راحت با مردم حرف نمیزنی؟» با آرامش جواب داد: «چه کنم؟ تقصیر من نیست که من را شاعر آفریده‌اند!» در همان جلسه با جسارت و شهامت اعلام کرد: «من تضعیف حکومت اسلامی را خیانت و جنایت می‌دانم. توجیه اشتباهات را حماقت می‌دانم و تکمیل خلأها را رسالت خود می‌دانم. ما باید مشکلات را حل و کمبودها را جبران کنیم.»

بعد از چند ساعت نفس‌گیر، بالاخره هیچ التقاطی در افکارش پیدا نکردند و حکم تبرئه او صادر شد. آقایان اعلام کردند: «شیخ علی صفایی حائری از مفاخر حوزه است و ما تا حال او را نشناخته بودیم!» ولی باز او در حاشیه بود. جرم او نبوغش بود. از زمان خودش جلوتر حرکت می‌کرد و وقتی از آقای مصباح یزدی پرسیدند که نظرش درباره شرایط آقای صفایی چیست؟ بعد از چند لحظه تأمل پاسخ داد: «اگر ایشان باشد، خیلی‌ها نباید باشند و آن خیلی‌ها نمی‌گذارند که ایشان باشد!»

شیخ علی آزاده بود. زیر بار حرف زور نمی‌رفت و اهل اطاعت بی‌چون و چرا نبود. هرجا تکلیفی می‌دید؛ وارد میدان می‌شد اما وقتی نمی‌گذاشتند در میدان کار کند؛ می‌گفت هر کناری که هستیم باری را از روی زمین برداریم. پسرش محمد که می‌خواست به جبهه برود؛ صدایش کرد و پرسید: «من شما را بزرگ نکردم تا در پیری عصای دستم باشید. شما را حتی برای خودم و کارهایم نخواستم! تو برای چه می‌خواهی بروی؟ اگر به خاطر اسلام و دین می‌روی برو که همین الان هم شهیدی. اول شهید بشو و بعد به جبهه برو!»

محمد رفت و خیلی زود به شهادت رسید. شیخ علی پدر شهید شده بود اما خیلی‌ها باور نمی‌کردند. وقتی جمعیت درب خانه‌اش جمع شدند؛ از درب پشتی رفت. گفت: «خیلی بزرگان آمدند و اگر من پشت پیکر بروم شاید فکر کنند می‌خواهم از این نَمد کلاهی برای خودم بدوزم! ما اگر می‌خواستیم خیلی به محمد محبت کنیم دو کار می‌کردیم. از غذا بهترینش را می‌دادیم و یک همسر هم برایش می‌گرفتیم. حال آن‌جا که رفته به بهترین شکل همه‌ی این‌ها برایش فراهم است!» محکم ایستاد و کسی شکستگی او را ندید اما وقتی همه رفتند به سیدی که همراهش بود؛ گفت: یک روضه علی‌اکبر بخوان. سید هم خواند: «در خیمه بود دست پدر سوی آسمان ناگه ز رزمگه صدای پسر شنید…»

اینجا بود که صدای گریه شیخ بلند شد...

روزها می‌گذشت و جمعیت باشکوه تالار وحدت، تبدیل به چند ده نفر شده بود. با این وجود از ناراحتی و غصه‌هایش حرف نمی‌زد. اهل درد و دل کردن و بد گفتن از دیگران نبود. خیلی مراعات می‌کرد و به دیگران هم توصیه می‌کرد: «طوری رفتار نکنید که طعمه دشمن شوید. اگر دعوا و مرافعه هم هست طوری نباشدکه دشمن بتواند از آن بهره ببرد!»

ولی مطلبی بلند نوشت که چنین آغاز می‌شد: «این نوشته را برای پس از مرگم می‌گذارم تا آن روزی که من یعنی بزرگ‌ترین دشمن نوشته‌هایم در خاک نشستم، آن‌ها که برفرازند این نوشته‌ها را ببینند و بسنجند که می‌شود یک متهم به اندازه تمام قاضیان، نسبت به خودش سخت‌گیرتر باشد… من حسادت‌ها را می‌شناختم. به همین خاطر خواستم نوشته‌هایم را از خودم جدا کنم و عنوان روی کتاب‌هایم را عین صاد (چشم جلوگیر) گذاشتم....»

همین احوالاتِ روزگار و گمنام و محو شدن او را به کمال انقطاع رساند. مثل مسافری شد که ساک به دست، آماده روی جاده کمربندی ایستاده و هر آن منتظر است اتوبوسی او را با خود ببرد. او جای پایش را گذاشته بود و وقتی در بیست و دوم تیر ماه سال هفتاد و هشت به سمت زیارت حرم "شمس‌الشموس" می‌رفت؛ سوار اتوبوس مرگ شد و روحش به سمت آسمان و فراتر از آن کبوترها به پرواز در آمد.

*نظر به اهمیت معرفی و الگوسازی شخصیت‌های علمی و فرهنگی اثرگذار، دفتر تکریم و الگوسازی بنیاد ملی نخبگان با همکاری خبرگزاری ایبنا، اقدام به نگارش مقالاتی به قلم مرضیه نظرلو کرده است. در هر مقاله به معرفی یکی از این مفاخر علمی پرداخته می‌شود.

0
1404/11/02
شاید شما هم سندروم «تسوندوکو» دارید!

شاید شما هم سندروم «تسوندوکو» دارید!

تسوندوکو شاید یک «سندروم» باشد، اما نشانه عشق به کتاب هم هست، فقط باید یاد بگیریم این عشق را از شکل انباشتن، به شکل خواندن تبدیل کنیم.

باشگاه خبرنگاران جوان - آدمی که کتاب را دوست داشته باشد، زیر سیل و برف و باران و طوفان هم که باشد، هیچ بلایای طبیعی و غیرطبیعی‌ای نمی‌تواند او را از محبوبش جدا کند اما گاهی این علاقه، آن‌قدر شور می‌شود که از یک آدمِ طبیعیِ کتاب‌دوستِ کتاب‌خوان، ما را تبدیل می‌کند به یک جمع‌آوری کننده کتاب‌هایی که هرگز آن‌ها را نمی‌خوانیم و ژاپنی‌ها اسمش را گذاشته‌اند «سندروم تسوندوکو»!

آیا شما دچار این سندروم شده‌اید؟

حوالی قرن نوزدهم، در سرزمین خورشید، ژاپنی‌ها کتاب‌ها را نه به عنوان یک کالای صرفا فرهنگی، بلکه به نیت کالایی که برای آن‌ها جنبه اقتصادی داشت می‌خریدند و در خانه‌ها ذخیره می‌کردند تا به عنوان یک کالای ارزشمند در روزهای مبادایشان بفروشند. چیزی که به آن تسوندوکو می‌گفتند.اما تسوندوکو در واقع فقط جمع کردن کتاب نیست؛ و در عصر ما تبدیل شده به یک عادت ذهنی؛ حالتی که در آن، ما با خریدن کتاب حس می‌کنیم یک قدم به دانستن نزدیک شده‌ایم، انگار با لمس کردن جلد کتاب یا بوی وانیلی کاغذ تازه، کمی از اضطراب نادانسته‌هایمان کم می‌شود. هرچند مشکل از جایی شروع می‌شود که این لذتِ لحظه‌ای، جای خودش را به یک چرخه بی‌پایان می‌دهد: کتاب می‌خریم، می‌گذاریم کنار، کتاب بعدی را می‌خریم، باز می‌گذاریم کنار… و بعد، در محاصره کتاب‌هایی قرار می‌گیریم که فقط نگاهشان می‌کنیم و می‌گوییم: «یک روز می‌خوانمش!»

اما سندروم تسوندوکو دقیقا چیست؟

تسوندوکو یعنی انباشت کتاب‌های ناخوانده؛ یعنی فاصله‌ای که بین نیت ما و عملِ واقعی ایجاد می‌شود. این سندروم بیشتر از آنکه به «کتاب» مربوط باشد، به احساسات ما نسبت به دانستن، زمان، و حتی ترس از شروع کردن مربوط است. گاهی کتاب می‌خریم چون می‌ترسیم فرصت خواندنش را از دست بدهیم، یا چون فکر می‌کنیم آینده‌مان بدون دانستن چیزهای بیشتر ناقص می‌شود. گاهی هم خریدن کتاب ساده‌تر از خواندنش است؛ خواندن انرژی می‌خواهد، اما خریدن فقط یک کلیک یا کارت کشیدن.

چطور می‌شود این سندروم را کنترل کرد؟

کنترلش هم یعنی تبدیل «انباشت» به «استفاده»، بدون اینکه لذت خریدن کتاب را از خودمان بگیریم. در مرحله اول باید حواسمان را جمع و جور کنیم که قبل از خرید، حتما این چند سوال را از خودمان بپرسیم: «الآن واقعا به این کتاب نیاز دارم؟» «موضوعش با حال و هوای این روزهایم سازگار است؟» «اگر همین امروز وقت خواندن داشتم، این را انتخاب می‌کردم؟» همین سه سوال را اگر به صورت جدی از خودمان بپرسیم، جواب‌هایش می‌توانند نیمی از خریدهای هیجانی ما را متوقف کنند.

قفسه «در انتظار» بسازید

برای آدمی که با دیدن کتابفروشی از خود بی خود می‌شود شاید روش اول به راحتی جواب ندهد، پس بیایید برای خلاصی از سندروم تسوندوکو که ته جیبمان را هم خالی کرده به قفسه «در انتظار» پناه ببریم.برای این کار، یک قفسه یا یک طبقه مشخص کنید برای کتاب‌هایی که باید واقعا خوانده شوند. خب می‌پرسید «که چه؟» معلوم است دیگر. وقتی تعدادشان زیاد شد، نشانه‌ای است که باید توقف کنید و به سراغ خواندن بروید، نه خرید کردن.

برای خودتان محدودیت نرم بگذارید

بیایید کمی ماجرا را آسان‌تر کنیم؛ قضیه آن‌قدرها هم که ژاپنی‌ها پیاز داغش را زیاد کرده‌اند و سندرومی شده نیست اما بالاخره که ضررش آنجاست که هر بار کلی هزینه نابه‌جا از جیبمان برمی‌دارد. راه‌حل؟ اگر دو روش قبلی بر سندرومتان جوابگو نبود، یک محدودیت نرم برای خودتان بگذارید؛ برای نمونه بگویید: «خرید هر کتاب جدید فقط به شرط اینکه دو کتاب از قبلی‌ها را خوانده باشم.» این فقط یک نمونه بود؛ حواستان باشد که محدودیتِ سخت نگذارید چون قرار نیست کتاب را از یک دوست صمیمی و یار قدیمی به یک مراقب سخت‌گیر تبدیل کنیم.

خواندن را کوچک کنید

حالا که تا اینجای گزارش آمده‌اید چشمم آب نمی‌خورَد که روش‌های قبلی زیاد به کارتان آمده باشد. پس بیایید برای خلاص شدن از سندروم تسوندوکو، باز هم آسان‌ترش کنیم. دیگر لازم نیست جلوی کتاب خریدنتان را بگیرید اما حداقل تلاش کنید گاهی ده دقیقه، فقط همین ده دقیقه را وقت بگذارید و چند صفحه از کتاب‌هایتان را مطالعه کنید. وقتی که خواندن دوباره به جریان زندگی‌تان برگردد و ساده‌اش کنید، کتاب‌هایتان از حالت شی تزیینی بیرون می‌آیند و بخشی از جان خانه و زندگی‌تان می‌شوند.

از کتاب‌هایی که نمی‌خوانید رها شوید

این سخت‌ترین بخش است. حتی تصورش هم وحشتناک است آدم بتواند از کتاب‌هایی که با عشق خریده و مثل بچه‌هایش هستند دل بکند ولی قبول کنید قرار نیست همه کتاب‌های دنیا را بخوانیم. کتاب‌هایی که می‌دانید به سراغشان نخواهید رفت، می‌توانند به دست کسی برسند که واقعا منتظرشان است و به آن‌ها نیاز دارد؛ پس برای بخشیدنشان دست دست نکنید و آرام آرام برای سبک کردن کتابخانه‌تان آستین بالا بزنید.

نشانه عاشقی را محترم بدانید

تسوندوکو شاید یک «سندروم» باشد، اما نشانه عشق به کتاب هم هست. فقط باید یاد بگیریم این عشق را از شکل انباشتن، به شکل خواندن تبدیل کنیم؛ چون کتاب‌ها آمده‌اند که دنیا را بزرگ‌تر کنند، نه قفسه‌ها را سنگین‌تر. و گاهی کافی است فقط یکی از همان کتاب‌های قدیمی را از بالای قفسه بردارید؛ شاید مدت‌هاست منتظر فرصتی بوده که شما در را به دنیایش باز کنید و چند ساعتی میهمانش شوید.

منبع: فارس

0
1404/09/19
زندگی نامه و وصیت نامه شهید محمد بلباسی - شهید خان طومان

زندگی نامه و وصیت نامه شهید محمد بلباسی - شهید خان طومان

مشخصات شهید محمد بلباسی

نام و نام خانوادگی: محمد بلباسینام پدر : -----محل تولد : قائمشهرتاریخ ولادت: اسفندماه 1357تاریخ شهادت : 1395/02/16محل شهادت: خان طومان - حلب - سوریهمدت عمر: 38سالمحل مزار : گلزار شهدای قائم شهرقطعه و ردیف و شماره : ----کتاب مربوط به این شهید: برای زین آب

زندگی نامه شهید محمد بلباسی

محمد بلباسی متولد اسفندماه 1357 می باشد، این شهید بزرگوار دارای چهار فرزند به نام‌های فاطمه،مهدی،حسن و زینب است که زینب 6ماه بعد از شهادت پدر به دنیا آمدند.

خصوصیات اخلاقی شهید محمد بلباسی

ایشان بامفهوم صحیح آتش به اختیار بودن و روحیه جهادی در مقاطع مختلف از عمر کوتاه، اما پربرکتش آشنا شد و فهمید که اگر انسان از زمان خود به درستی استفاده کند و به هر اتفاقی در وقت و جایگاه خودش رسیدگی نماید، دیگر هیچ چیز در زندگی، قضا نمی‌شود.

روایت مادر شهید محمد بلباسی

همسر شهید درباره ی خصوصیات او اینگونه می گوید: «شهید بلباسی دانشگاه و دوران دانشجویی برایش بسیار ارزشمند بود و در این دوران نقش موثری در اردوی های جهادی و راهیان نور داشت که در انجامشان سر از پا نمی شناخت.»

«این شهید یک سرباز واقعی برای نظام و رهبری بود و همیشه بیان می‌کرد ما هم باید مانند مقام معظم رهبری که در دوران ریاست جمهوریشان حاضر بودند به فرمان امام در هر مکانی که لازم باشد حضور پیدا کنند حضور پیدا کنیم و آماده خدمت به انقلاب و مردم شریف باشیم.»

«شهید بلباسی عادت به انجام کارهای نو داشتند و در این زمینه علمدار بودند و از مسئولان خواست تا در دانشگاه‌ها فعالیت‌های فرهنگی قوی‌تری انجام شود و با انجام کارهای نو و بدیع و جذاب کردن فضا دانشجویان را به سمت فعالیت‌های فرهنگی هدایت کنند.»

روایت برادر شهید محمد بلباسی

برادر شهید بلباسی درباره این شهید می گوید:«محمد در انجام بسیاری از کارهای خیرخواهانه چه در مجموعه محیط کاریش( در سپاه ) و چه در محیط خارج از آن پیشقدم بود و با همین روحیه بود که نخستین تیم اردوی جهادی را با عنوان" علمدار " با حضور دانشجویان تشکیل داد تا بتوانند در مناطق محروم به مردم خدمت کنند.»

محمد برای انجام کارهای جهادی هیچگاه منتظر حکم سازمانی نبود ، چنان که وقتی در ورزقان زلزله آمد ، بدون این که منتظر رسیدن حکم سازمانی از مسیر پر پیچ و خم بروکراسی بماند ، تیم دانشجویی جهادی تحت امرش را برداشت و به منطقه رفت .

غبطه خوردن سردار علی فضلی

« کار جهادی محمد باعث شد تا سردار علی افضلی ، جانشین آن زمان سازمان بسیج غبطه اینگونه کار کردن را بخورد ، اما این بذل توجهات مسئولان ارشد سپاه در مسیر خدمت تاثیری در بردارم نداشت و او را مغرور نمی کرد چون همه کارها را بر اساس باورش انجام می داد.»

نحوه ی شهادت شهید محمد بلباسی

شهید محمد بلباسی از شهدای لشکر عملیاتی 25 کربلای مازندران و یکی از 13 نفری بود که در روز 17 اردیبهشت ماه سال 1395 در نبرد خان طومان به دست تکفیری ها به شهادت رسید.

وصیت نامه ی شهید محمد بلباسی

بسم الله الرحمن الرحیم

هوالشهید

با درود و سلام به پیشگاه امام عصر حضرت بقیة الله الاعظم و شهدای گرانقدر از ابتدای خلقت تا کنون خصوصاً شهدای مظلوم مدافع حرم و درود به محضر معمار کبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی(ره) و رهبر عظیم الشأن حضرت امام خامنه ای و آرزوی صحت و سلامت برای همه خادمین به نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران و پیروزی همه رزمندگان جبهه مقاومت اسلامی و مدافعین حرم.

شهادت می‌دهم به یگانگی خداوند و نبوت خاتم المرسلین حضرت محمد(ص) و ولایت امیرالمومنین علی ابن ابی طالب(ع) و یازده فرزند معصومش.

شکرگزاری خداوند متعال

خداوند متعال را شاکرم که خلقت مرا در بهترین عصر از خلقت بشر و در بهترین سرزمین، ایران اسلامی و در استان علوی و در خانواده مذهبی و انقلابی قرار داد، آنقدر الطاف و نعمات خداوند متعال بیشمار است که انسان قادر به شمارش و شکرگذاری آن نیست.

اصول زندگی شهید محمد بلباسی

این کمترین در اسفند ماه سال 1357 همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی در شهرستان قائمشهر دیده به دنیا گشودم و در خانوادهای تربیت شدم که یک شهید علی عباسی را تقدیم انقلاب اسلامی و یک شهید سردار علیرضا بلباسی را تقدیم دفاع مقدس کرده و پدر مرحومم جانباز جنگ تحمیلی بود و مادرم مرا با ذکر ائمه معصومین و توسل به این چهارده نور واحد شیر داده و تبعیت و سربازی ولی فقیه حضرت امام خامنه ای جزو اصول زندگی ما بود.

به پیشنهاد پدر عزیزم با دختری ازدواج کردم که فردی مومنه و عفیف بود و حاصل زندگی ما 3 فرزند فاطمه، حسن و مهدی هستند که مانند دسته گل، خداوند متعال به ما عطا فرمود.

گوش به فرمان ولی امر

در این برهه از زمان که ایران اسلامی، امالقرای جهان اسلام شده است و مسلمانان جهان که در بند طاغوت و پادشاهی هستند با تشکیل جبهه مقاومت چشم به ایران دوختند و می‌خواهند از الگوی انقلاب اسلامی ایران که به رهبری حضرت امام خمینی(ره) و همراهی مردم عزیز توانستند استکبار جهانی را با دست خالی از ایران بیرون کنند، استفاده کنند و گوش به فرمان حضرت امام خامنه ای هستند و دشمنان اسلام و شیعیان ایران از این جایگاه انقلاب اسلامی هراس پیدا کرده و به دنبال گسترش اسلام آمریکایی هستند.

آمریکا و هم پیمانانش با تربیت طلاب در حوزه های علمیه عربستان به دست اساتید وهابی ضد شیعه اقدام به تشکیل گروهای تروریستی برای اسلام هراسی و شیعه هراسی نموده است و با پول نفت کشورهای عربی مسلمان که اسلام شان هیچ خطری برای استکبار ندارد، اقدام به حمایت این گروه های تروریستی نموده است.

تجزیه کردن کشورهای مسلمان توسط رژیم صهیونیسم و آمریکا

با تشکیل طالبان به جان شیعیان و اهل سنت مردم افغانستان افتاد و بسیاری از مردم این کشور را به شهادت رسانده و بسیاری را آواره کرده است، سپس با تشکیل گروه تکفیری داعش به کشور عراق حمله کرد و به فکر تجزیه آنجا بود که با دخالت و همراهی ایران اسلامی به این امر موفق نشد.

خنثی کردن جنبش های اسلامی وسط دشمنان اسلام

سپس برای حفظ امنیت صهیونیسم جهان خوار اقدام به حمله به کشور سوریه نمود و شماری از مردم را آواره و بسیاری را به شهادت رسانده است، از طرفی هم در مقابل حزب الله لبنان و انتفاضه فلسطین و جنبش های اسلامی کشورهای عربی به مخالفین آن ها کمک نمود و به دنبال خنثی کردن این جنبش ها هستند.

سانسور رسانه ای

آمریکا و اروپا با پخش تصاویر خشونت های گروه های تروریستی و قتل عام کودکان و زنان و مردان و ساخت فیلم های مبارزه با این گروه های تروریستی خود را ناجی مردم جهان معرفی کرده و به مردم خودشان چنین القاء میکنند که اگر این مسلمانان تروریست را از بین نبریم این ناامنی به اروپا و آمریکا هم سرایت میکند و با انفجار برج های دوقلوی آمریکا و عملیات انتحاری و بمب گذاری در کشورهای اروپایی این رعب و وحشت را بر علیه مسلمانان ایجاد می نمایند و با سانسور رسانه ای از آگاهی مردم به واقعیت جلوگیری می کند و ایران را فتنه همه این اتفاقات معرفی نموده است.

درایت آیت الله خامنه ای

الحمدالله با درایت رهبر عظیمالشان ایران اسلامی که دائماً به دنبال معرفی چهره خبیث و شیطانی استکبار جهانی است، این نقاب دروغین دفاع از حقوق بشر از چهره آن ها برداشته شده و با ارسال نامه به جوانان اروپایی آن ها را نسبت به اتفاقات منطقه آگاه نمودند.

اکنون با تدبیر معظمله ایران با حضور مستشاری در بعضی از کشورهای اسلامی به فریاد مسلمانان رسیده و در این مسیر تعدادی شهید تقدیم کرده است و علت حضور مستشاری این کمترین در سوریه به عنوان مدافع حرم لبیک به امر رهبرم بوده است و مطمئناً جوانان ایران اسلامی نخواهند گذاشت دست این نا اهلان به حرم اهل بیت سلام الله علیهما برسد و با عنایت خداوند متعال و یاری امام عصر(عج) انشاالله همه این تروریست ها را نابود خواهیم کرد.

مردم آگاه باشید

مردم عزیز آگاه باشید اکنون دشمن با نقاب اسلام به میدان مبارزه با ما آمده است و این اتفاق ریشه تاریخی دارد و در زمان امیرالمومنین در جنگ صفین با نقشه عمر و عاص ملعون، خوارج قرآن را به نیزه کردند و با گفتن لا اله الا الله و محمد رسول الله یاران حضرت علی(ع) را فریب دادند و اصحاب امام را تنها گذاشتند و گفتند ما با قرآن نمی جنگیم و از حیله دشمن غافل شدند و قرآن ناطق را رها کردند و اکنون بعضی ها در داخل دارند این حرف ها را تکرار میکنند و ما را متهم به بردارکشی می‌کنند و حضور در این جبهه را باطل می‌دانند.

اما زهی خیال باطل که دوباره تاریخ تکرار شود، جوانان نسل سوم و چهارم گوش به فرمان رهبر هستند و نخواهند گذاشت پای آن‌ها به مرزهای کرمانشاه و همدان برسد و در این مسیر هم جوانان عزیزی به عنوان مدافع حرم اهل بیت(ع) به شهادت رسیدند که در حقیقت مدافع اسلام و مدافع دین خدا هستند و شهادت در این راه برای ما افتخار است.

صحبت های شهید بلباسی با همسرش

و حالا چند کلامی با همسر عزیزم و فرزندان دلبندم.

همسر وفادار و مهربانم سلام، خدا را گواه میگیرم که اگر نبود همراهی و همدلی شما بنده به این سعادت دست پیدا نمی‌کردم.

بارها شما آزموده شدید و در سخت ترین شرایط با تمامی کمی و کاستی‌ها با من همراه بودی و هیچ وقت در انجام کار خیر مانع من نشدی و حتی مرا تشویق به انجام آن کردی، در صورتی که این همراهی شما سختی زیادی به همراه داشت و دوری من از خانه خللی در زندگیمان ایجاد نکرد و مانند یک شیرزن امورات منزل را رتق و فتق کردی و هر سه فرزندمان را به نحو شایسته تربیت کردی و تنها نگرانی شما کسب حلال و آوردن لقمه حلال برسر سفره بود و مرا توصیه به تقوی و دوری از گناه میکردی و هیچوقت از من راحتی و آسایش دنیا را نخواستی و همیشه به فکر آسایش و راحتی خودمان و فرزندانمان بودی.

با اینکه تازه از مأموریت تقریبا یک ماهه جنوب برگشته بودم و بعد از 4 شب ساعت 10 شب مطلع شدم باید به سوریه عازم شوم و این موضوع را به شما گفتم، شما لحظه ای درنگ نکردی و فرزند در راهمان هم مانع رفتن من نشد و با روی گشاده از رفتن من برای دفاع از حرم حضرت زینب(س) استقبال کردی، این هم آزمون دیگری بود که باز هم شما سربلند از آن بیرون آمدی.

همسر عزیزم! مطالبی که عرض کردم گوش های از دریای خوبی ها و عشق و محبت شما بود.

الان که دارم این وصیت نامه را می نویسم خیلی دلتنگ شدم و گریه امانم نمی‌دهد، بنده لایق شهادت نیستم، اما اگر خداوند متعال به این کمترین عنایتی بکند و مرگ ما را شهادت در راهش رقم بزند، آن را مدیون تو هستم.

وعده ما ان شاءالله در محضر بی بی زینب(س) و ائمه معصومین، برای تو صبر زینبی را آرزو میکنم، از طرف من روی فرزندانم را ببوس و به فرزند چهارم بگو این سختی ها، آسایشی به همراه خواهد داشت و دلتنگ بابا نباشد.

صحبت های شهید بلباسی با دخترش

فاطمه جونم! دختر بابا سلام، اگر دوست داری باز هم همدیگه رو ببینیم باید ظاهرت مثل باطنت اسلامی و قرآنی باشد، مانند مادرت محجبه و عفیف باش، در مقابل سختی ها صبور باش.

صحبت های شهید بلباسی با پسرانش

حسن جون! مهدی جون! سلام

حالا بعد از بابا مرد خونه شما هستید، مواظب مادر و خواهرتون باشید که احساس تنهایی نکنند، خویشتندار باشید و احساس غریبی نکنید.

فرزندان گلم! نماز که ستون خیمه دین است را سبک نشمارید، احترام به مادر از واجبات شماست، در محضر روحانی حقیقی زانو بزنید و درس دین بیاموزید.

آخرت خود را به دنیای فانی نفروشید، کمک به مستمندان و محرومین را فراموش نکنید، در عرصه های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی حضور فعال داشته باشید، گوش به فرمان ولی فقیه زمان خود باشید، ادامه دهنده راه شهدا باشید، نگذارید این عَلَم به زمین بیافتد، خوش خلق و مودب باشید، به همدیگر محبت کنید، صله رحم را به جا آورید و قطع رحم نکنید.

صحبت های شهید بلباسی با مادرو پدرش

حالا چند کلامی با خانواده ام

مادر مهربان! سلام، فقط بگویم از جبران زحماتی که برای من کشیدی عاجزم، ممنون شما و پدر مرحومم هستم که با سختی و مشقت فراوان موجبات آسایش و راحتی ما را فراهم کردید و با کسب روزی حلال و شیر پاک ما را در مکتب ائمه معصومین تربیت کردید.

صحبت های شهید بلباسی با خواهر و برادرانش

و اما برادر و خواهران گرامی ام

الحمدالله همه شما در دامن پدر و مادری تربیت شدید که متخلق به اخلاق اسلامی هستید، دنیا محل گذر است، ابد در پیش دارید و به فکر توشه آخرت باشید، در برابر مصائب و مشکلات خویشتن دار باشید.

من هر چه دارم از دعای خیر پدر و مادر است، برادر عزیزم لحظه ای از مادر غافل نشو، نهایت احترام را به او بگذار و مثل کوه پشت سر ایشان بایست، انجام واجبات، ترک محرمات و کسب حلال را سر لوحه زندگیات قرار بده، ادامه دهنده راه شهدا و گوش به فرمان رهبر باش، جای خالی پدر را برای فرزندانم پر کن.

طلب حلالیت از فامیل

از همه فامیل ها، عمو، دایی، عمه، خاله، دامادها و خواهرزاده ها و برادرزاده ها و دیگر فامیل ها طلب حلالیت دارم، اگر قصوری از این حقیر سر زده از همه شما طلب حلالیت دارم، امیداوارم مرا به بزرگی خودتان عفو بفرمائید.

توصیه ی شهید بلباسی به همکارانش

اما توصیه به همکارانم

خدا را شاکرم که لباس سپاه را بر تن کردم و با بهترین ها همکار بودم و لحظه ای از کار کردن در سپاه پشیمان نیستم و به آن فخر میکنم.

همکاران عزیزم! سپاه یک نهاد انقلابی است قدر آن را نمی شود با حقوق و مزایای ماهیانه مشخص کرد، این نهاد به قیمت خون شهدا و ایثارگریِ ایثارگران شکل گرفته و اگر کسی به نگاه شغل و کسب درآمد ماهیانه به این نهاد پا گذاشته باید نگاه خود را اصلاح کند یا باید از این نهاد خداحافظی کند، وگرنه به خون شهدا خیانت خواهد کرد.

دشمنان این نظام به سپاه چشم طمع دوخته اند، زیرا سپاه خار چشم دشمنان شده است و میخواهند با دنیاطلبی و اشرافیگری ما را خنثی کنند.

همکاران عزیز! هوشیار باشید، گوش به فرمان فرمانده کل قوا باشید.

از همه همکارانم! خصوصاً بسیجیان عزیز که در مأموریت های مختلف اروهای جهادی، اردوهای راهیان نور، این حقیر را همراهی کردند، صمیمانه قدرشناسی میکنم، اگر اشتباهی از این کمترین سر زده از همه شما عذرخواهم.

در پایان اگر دوستان و همکاران و بستگان از من حقیر طلبی دارند، میتواند به خانواده ام مراجعه و آن را وصول نماید.

کتاب «اینجا بدون تو» به قلم محبوبه بلباسی همسر شهید محمد بلباسی رو می تونین از وبسایتمون سفارش بدین...

0
1404/09/13
شهید مدافع حرمی که برای زائرانش دعا می کند ...

شهید مدافع حرمی که برای زائرانش دعا می کند ...

شهید سجاد زبرجدی: اسطوره‌ای از شهدای مدافع حرم

شهید سجاد زبرجدی سهراب، یکی از شهدای والامقام مدافع حرم است که نامش با رشادت و ایمان گره خورده است. او که متولد 19 بهمن 1370 در تهران و محله خانی‌آبادنو بود، زندگی کوتاه اما پربار خود را وقف دفاع از حریم اهل بیت (ع) و اسلام کرد. شهید زبرجدی از بسیجیان فعال و نمونه پایگاه مقاومت کمیل و تکاور نیروی ویژه تیپ صابرین سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود.

محل شهادت شهید سجاد زبرجدی

شهید سجاد زبرجدی در تاریخ 7 مهر 1395 (برابر با دوم اکتبر 2016) در جنوب غربی شهر حلب سوریه و در دفاع از حرم مطهر حضرت زینب (س) به دست تروریست‌های تکفیری به درجه رفیع شهادت نائل آمد. این شهید عزیز، بارها برای دفاع از حرم عازم سوریه شده بود و سرانجام در 25 سالگی، به آرزوی دیرینه‌اش، شهادت، دست یافت.

محل دفن شهید سجاد زبرجدی

پیکر مطهر شهید مدافع حرم سجاد زبرجدی پس از تشییع باشکوه در تهران، در گلزار شهدای بهشت زهرا (س) تهران به خاک سپرده شد. مزار این شهید بزرگوار در قطعه 50، ردیف 117، شماره 14 قرار دارد و امروز به میعادگاهی برای عاشقان و ارادتمندان شهدا تبدیل شده است. بسیاری از زائران برای درددل و طلب حاجت، بر سر مزار او حاضر می‌شوند.

وصیت‌نامه شهید سجاد زبرجدی: پیامی از دیار عاشقان

وصیت‌نامه شهید سجاد زبرجدی یکی از تاثیرگذارترین و معروف‌ترین وصیت‌نامه‌های شهدای مدافع حرم است که حاوی نکات عمیق عرفانی و اخلاقی است. بخش‌هایی از وصیت‌نامه این شهید عزیز به شرح زیر است:

وعده حضور بر سر مزار: یکی از فرازهای بسیار خاص و دلنشین وصیت‌نامه ایشان این است: « اگر درد و دل داشتید و یا خواستید مشورت بگیرید بیایید سر مزارم، به لطف خداوند حاضر هستم. من منتظر همه شما هستم.» این جمله نشان‌دهنده ارادت خالصانه و ارتباط معنوی عمیق او با زائران مزارش است.

اهمیت دائم‌الوضو بودن و نماز اول وقت: شهید زبرجدی در وصیت‌نامه خود بر دائم‌الوضو بودن تاکید کرده و می‌نویسد: «شما چهل روز دائم الوضو باشید خواهید دید که درهای رحمت خداوند چگونه یک به یک در مقابل شما باز خواهد شد.» همچنین بر اهمیت خواندن نمازهای واجب در اول وقت اشاره می‌کند.

سوره واقعه و نماز شب: او به خواندن سوره واقعه هر شب و تاثیر آن در رفع فقر اشاره دارد و نماز شب را راه رسیدن انسان به مقامات والا می‌داند.

ارتباط با امام زمان (عج): شهید زبرجدی بر غربت امام زمان (عج) تاکید کرده و از همه می‌خواهد که ایشان را فراموش نکنند و بعد از نمازهای یومیه، دعای فرج را قرائت کنند. او همچنین گناهان را سیلی بر صورت حجت ابن الحسن (عج) می‌داند.

توصیه به تلاوت زیارات: در پایان، شهید سجاد زبرجدی سه چیز را برای تلاوت روزانه توصیه می‌کند: زیارت عاشورا، نافله و زیارت جامعه کبیره.

شهیدی که قول داده برای زائرانش دعا کنددر بهشت زهرای تهران قطعه 50، [ قطعه: 50 ردیف: 117 شماره: 14] شهیدی خوابیده است که قول داده برای زائرانش دعا کند.سنگ قبر ساده او حرفهای صمیمانه اش و قولی که به زائرانش می دهد دل آدم را امیدوار می‌کند. متن کامل وصیتنامه خواندنی شهید مدافع حرم شهید والا مقام سجاد زبرجدی

سلام علیکم و رحمة الله

خداوند منان، تمام مخلوقات خود را در اختیار اشرف مخلوقات قرار داد.

تا اشرف مخلوقات حق را از باطل تشخیص دهد و سپس حق را انتخاب نموده و دائم به یاد و رضای خداوند مشغول باشد تا از حق منحرف نشود.

ا‌گر این بنده اشتباه کند تمام محیط اطراف به او تذکر می‌دهند،

ا‌گر گوش و چشم او نمرده باشد اثبات این جمله بسیار ساده است!

شما چهل روز دائم الوضو باشید خواهید دید که درهای رحمت خداوند چگونه یک به یک در مقابل شما باز خواهد شد.

نمازهای واجب خود را دقیق اول وقت بخوانید، خواهید دید که چگونه درهای خداوند در مقابل شما باز خواهد شد.

سوره واقعه را هر شب یک مرتبه بخوانید، خواهید دید که چگونه فقر از شما روی برمی‌گرداند.

«انسان ا‌گر می‌خواهد به جایی برسد، با نماز شب می‌رسد.»

برادران و خواهران من، ا‌گر ما در راه امام زمان عجل الله تعالی فرجه نباشیم بهتر است هلاک شویم.

 و ا‌گر در راه امام زمانمان استوار بمانیم بهتر است آرزوی شهادت کنیم، زیرا شهادت زندگی ابدی است.

 برادران و خواهران من، امام زمان عجل الله تعالی فرجه غریب است. نباید آقا را فراموش کنیم، زیرا آقا هیچ وقت ما را فراموش نمی‌کند و مدام در رحمت دعای خیرش هستیم.

از شما بزرگواران خواهشی دارم، بعد از نمازهای یومیه دعای فرج فراموش نشود و تا قرائت نکردید از جای خود بلند نشوید، زیرا امام منتظر دعای خیر شما است. هر گناه ما، مانند سیلی است برای حجت ابن الحسن (ارواحنا فداه)

سه چیز را هر روز تلاوت کنید: 1- زیارت عاشورا 2- نافله 3- زیارت جامعه کبیره

 «ا‌گر درد دل داشتید و یا خواستید مشورت بگیرید بیایید سر مزارم، به لطف خداوند حاضر [و] پاسخگو هستم.»

من منتظر همه شما هستم. دعا می‌کنم تا هرکسی لیاقت داشته باشد شهید شود.

خداوند سریع الاجابه است،

پس اگر می‌خواهید این دعا را برای شما انجام دهم شما هم من را با یاد خوش و فاتحه یاد کنید.

همه ما همدیگر را در آخرت زیارت می‌کنیم. یکی با روی ماه و یکی با روی سیاه، انشالله همه با روی ماه باشیم.

و سلام را به امام زمان بفرستید تا رستگار شوید.

خواندن فاتحه و یاد شما بسیار موثر است برای من، پس فراموش نکنید و از من راضی باشید.

همه شما را به جان حضرت زهرا علیها السلام قسم می‌دهم که من را فراموش نکنید و زیاد یادم کنید.

من هم حتما شما را یاد می‌کنم. نگذارید شیطان باعث جدایی ما بشود. والسلام علیکم

جهت سفارش کتاب حواسم هست به قلم شیرین زارع پور از انتشارات روایت فتح می تونید اقدام کنید ...

0
1404/09/11