کتاب من هشتمین آن هفت نفرم

«من هشتمین آن هفت نفرم» مجموعه داستان‌های کوتاه عارفانه و اخلاقی نوشته عرفان نظرآهاری(-1353)، نویسنده و شاعر معاصر ایرانی و به تصویرگری سحر بردایی(-1355) است. در بریده‌ای از این کتاب می‌خوانیم: سهراب نیستم و پدرم تهمتن نبود. اما زخمی در پهلو دارم. زخمی که به دشنه‌ای تیز، پدر برایم به یادگار گذاشته است. هزار سال است که از زخم پهلوی من خون می‌چکد و من نوشدارو ندارم. پدرم وصیت کرده است که هرگز برای نوشدارو، برابر هیچ کی‌کاووسی، گردن کج نکنم و گفته است که زخم در پهلو و تیر در گُرده، خوشتر تا طلب نوشدارو از ناکسان و کسان. زیرا درد است که مرد، می زاید و زخم است که انسان می آفریند. پدرم گفته است: قدر هر آدمی به عمق زخمهای اوست. پس زخمهایت را گرامی دار. زخم‌های کوچک را نوشدارویی اندک بس است، تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد؛ و هیچ نوشدارویی، شگفت تر از عشق نیست. و نوشداروی عشق تنها در دستان اوست. او که نامش خداوند است. پدرم گفته بود که عشق شریف است و شگفت است و معجزه‌گر.