کتاب سفر خروج

نمایشنامه «سفرِ خروج» نوشته عبدالرحمان شرقاوی، نویسنده توانا و مشهور مصری است که در مورد امام حسین(ع) و قیام خونین او نوشته شده است. این نویسنده عشق به حسین را از دامان مادری به ارث برده که در کودکی زمزمه و سوز درونش مصیبت و عشق به آن امام شهید بوده است. حال و هوای مصر و مردمان شیفته حسین(ع) نیز نقش فراوانی در شکل دهی افکار شرقاوی برای خلق این اثر کم نظیر داشته است.

شرقاوی در این نوشته به صورت خارق العاده ای تصویر زنده ای از تاریخ را ارائه می دهد به گونه ای که مخاطب در این تصویر سازی خودش را جزء لحظه های آن زمان می بیند و گرد و غبار اسب و خشم شمشیرها را در چشم و ذهن خود لمس می کند.

در این کتاب هر دو گروه حق و باطل با تمام منطقشان به شکل واضحی نشان داده می شود. یک طرف گروهی هستند بی اراده و جاهل که در تمام صفات گمراهی را در خود جای داده و ترس و طمع در وجودشان موج می زند. آنان کمر به نبرد بسته و برای کشتن فرزند رسول خدا (ص) اصرار دارند، نقشه ها کشیده اند و با کینه ای جاهلانه گروهی از آنان دست به کار شده و عده ای دیگر دچار تردید شده اند، به هیچ پیمانی وفادار نیستند و جانشان را به شهوت های دنیوی فروخته اند. در طرف دیگر اهل بیت پیامبر(ص) قرار داد و حجتی را به گروه گمراه نشان می دهد چیزی نیست جز پرچم و شعار جدش و قرآنی که همه آن را حفظ بودند. زبانش جاری از دلایل روشن و فصیح بود که سعی در بیداری گمراهان داشت. حسین (ع) و یارانش دعوتی دوباره از اسلام را شروع کرده اند، کاری را که پیامبر شصت و اندی قبل در مکه شروع کرده بود. کلام امام(ع) برای دشمنان پند و نصیحت است و برای یارانش کوهی از ایمان و یقین و دلگرمی که اراده شان را برای حمایت از حق قوی تر می نمود. وقتی کتاب به پایان می رسد که خواننده غرق اندوهی عمیق از این تراژدی و نگران از این فاصله اندک و حق و باطل است.