کتاب حماسه هویزه

خاطرات داستانی عملیات هویزه

مرور دوبارهٔ حماسهٔ هویزه، مرور روزهای تلخ، اما به یادماندنی است. در دل مقاومت بود که آموختیم، چه گونه از خود دفاع نماییم، از آن پس ورق جنگ برگشت. هویزه از آن جهت مظلوم پروندهٔ جنگ است که پیام شهدا آن طور که باید، به اهلش منتقل نشد و هنوز ناگفته هایش بیش از حد تصور است. چرا نباید بدانیم چه بر هویزه گذشت که نتوانستیم حتی شهدا را از چنگ دشمن نجات دهیم؟ مسأله هویزه، مسألهٔ جنگ و گریز نیست؛ مسألهٔ آزمایش و خطا نیست. هویزه با بیش از 160 شهید، فرهنگ مقاومت را در ماه های آغاز جنگ، سرمشق چه گونه جنگیدن قرار داد و عاشورای حسینی را از بایگانی تاریخ تشیع وارد کارزار نمود.

قسمتی از تقریظ رهبر شهید انقلاب(رضوان الله تعالی علیه) بر این کتاب آورده شده است:

درسی که این خاطرۀ حماسه‌آمیز و جان‌گداز می‌دهد پیام جاودانه‌ای برای همۀ ملت‌ها و نسل‌هاست. درس مقاومت مردانۀ انسان‌های بزرگی است که ارادۀ پولادین و قدرت والای بشری خود را به ارادۀ الهی متصل ساختند و آگاهانه قدم در میدان فداکاری نهادند و صحنۀ نبرد با دشمن اسلام را با خون خود رنگین ساختند. بی‌شک اگر لحظات پرمعنا و پرماجرای هریک از این شهادت‌ها ثبت می‌شد و — چنان‌که در این یادداشت‌ها آمده — به چشم می‌آمد، غنی‌ترین میراث معنوی برای تاریخ به‌جا می‌ماند. افسوس که بدین مهم به‌قدری که باید همت گماشته نمی‌شود؛ لذا این نوشته‌ها را که در نوع خود بسیار کم‌نظیر است باید قدر دانست.

گزیدۀ متن کتاب حماسه هویزه

برای پنجمین روز متوالی، عبور تانک‌های ارتش از جادۀ هویزه-سوسنگرد ادامه داشت. از این جابه‌جایی‌ها، بوی حمله می‌آمد؛ حمله‌ای که مدت‌ها در انتظارش بودیم. پس از حمله‌های پی‌درپی عراق، شکست و عقب‌نشینی‌های مکرر نیروهای خودی، و به‌دنبال آن رکود و سکون ناشی از این اوضاع در منطقه، کمترین تحرک می‌توانست بیشترین دگرگونی را در روحیۀ افراد پدید بیاورد؛ به همین دلیل برای نیروهایی که در گوش و کنار منطقه پراکنده بودند، شاید هیچ نوایی لطیف‌تر و روح‌بخش‌تر از صدای خشن چرخ‌های تانک نبود و هیچ منظره‌ای نمی‌توانست به‌قدر گردوغباری که بر اثر این تردد در هوا پراکنده می‌شد، زیبا و دل‌انگیز باشد. حرکت تانک‌های لشکر «16 زرهی» در هوای سرد زمستانی چشم‌ها را به خود معطوف کرده بود. گرچه هنوز اطلاعی از این جابه‌جایی یگان‌های ارتش نداشتیم، اما امیدواری ما به عملیات، کنجکاومان می‌کرد از این موضوع سر دربیاوریم.